Planeta Mepli 6/2026, strona 34
Utracone Światła — recenzja gry Alis Games
Mała gra, wielkie konsekwencje wyborów
Utracone Światła to dwuosobowa gra o kontroli obszarów i zarządzaniu kartami, która „już od pierwszych minut pokazuje, że za prostymi zasadami może się kryć całkiem sporo decyzji do podjęcia”. To starcie dwóch sił w świecie Amanaaru, gdzie światło jest dobrem rzadkim. Partia zajmuje około dwudziestu minut.
Rozgrywka zaczyna się od draftu: każdy dobiera po dwie karty i jedną przekazuje przeciwnikowi, aż na ręce znajdzie się ich dziesięć. Trzeba więc zachować coś mocnego dla siebie, a jednocześnie pokrzyżować rywalowi szyki – „ten etap działa trochę jak cichy pojedynek jeszcze przed właściwą grą”. Karty pełnią potem podwójną rolę: albo wystawiają i przesuwają stronników, albo wyznaczają siłę w walce. Nigdy jedno i drugie naraz.
Sama konfrontacja jest sercem gry. Do wartości kart dochodzi rzut kośćmi: każdy bierze ich tyle, ile ma walczących mepelków, ale po rzucie wybiera tylko jedną. Raz na walkę można przerzucić jedną kostkę, lecz kosztuje to poświęcenie stronnika. Dzięki temu „nie zawsze duży może więcej” – obrońca potrafi wygrać efektem słabszej karty.
Marcin Adamczyk chwali wykonanie: solidne mepelki przypominające sowy i szopy, świetne ilustracje („każda z nich to kolorowy majstersztyk”) i nietypowe brokatowe kości. Zastrzeżenia: granice obszarów na planszy „mogłyby być wyraźniejsze”, a na początku gry czuć lekki downtime. Wniosek: to propozycja dla lubiących negatywną interakcję i „wredne potyczki” – „zwroty akcji, sromotne porażki, ale i niespodziewanie wygrane walki”.
- Utracone Światła recenzja
- Alis Games
- gra dwuosobowa
- kontrola obszarów
- gra na 20 minut