Planeta Mepli 6/2026, strona 80
Granie solo — zalety i wady trybu jednoosobowego
O urokach grania solo
„Gry planszowe wróciły z lamusa. I to z przytupem”. Paweł Białk zaczyna od diagnozy rynku: planszówki „po prostu wyszły do ludzi” – leżą już nie tylko w sklepach specjalistycznych, ale też w dyskontach i, „o zgrozo lub o radości”, na Poczcie Polskiej. „A jednak… gdzieś obok tego społecznego boomu stoją oni. Gracze solo. Jestem jednym z nich”.
Autor przyznaje wprost, że rezygnuje z aspektu społecznego i czuje się przez to „geekiem wśród dawnych geeków”. Rynek jednak mu sprzyja. Co daje granie w pojedynkę? Przede wszystkim absolutną wolność wyboru: „Chcę euro? Wyciągam euro. Mam ochotę na rzut kostką i odrobinę losu? Proszę bardzo, ameri czeka na stole”. Do tego swobodę czasu – partię o 23.00 można rozegrać „w szlafroku i kapciach”.
Najciekawszy jest sposób, w jaki opisuje przeciwnika. Rozkładając grę solo, lubi myśleć, że staje do pojedynku z projektantem, bo automa jest „jego planszowym odbiciem”. Stąd najlepsze zdanie tekstu: „Kto nie ma ochoty wygrać z twórcą swojej ulubionej planszówki, niech pierwszy rzuci meeplem”.
Tekst nie jest jednak laurką. Autor płaci za komponenty, których nigdy nie użyje – przy kilkudziesięciu tytułach „z niewykorzystanych elementów mógłbym złożyć kilka nowych gier”. Najwięcej zastrzeżeń zbierają boty: pierwsze partie „nadają się do kosza, bo coś zostało przeoczone”, a najgorszy scenariusz to automat, który da się rozpracować – wtedy „to potrafi zabić frajdę”.
- granie solo w planszówki
- tryb solo w grach planszowych
- automa
- planszówki jednoosobowe
- Voidfall