Planeta Mepli 6/2026, strona 61
Jak powstają recenzje gier planszowych — cz. III
Gdy recenzent siada do planszówki cz. III
„Recenzje gier planszowych najczęściej czytamy po to, by przekonać się, czy dany tytuł ma szansę trafić na nasz stół. Znacznie rzadziej zastanawiamy się, jak wygląda proces tworzenia samej recenzji”. W trzeciej części cyklu sześcioro twórców odsłania swój warsztat.
Krótka Kołderka, czyli Piotrek Boruszczak, zaczyna jeszcze przed otrzymaniem gry – od materiałów prasowych i instrukcji. Ceni tryb solo jako pomoc w ocenie skalowania, a gotowy tekst czyta „po kilka–kilkanaście razy”. Opowiada też o dziesięciu partiach Voidfalla w niecałe trzy tygodnie, po których „czułem, że z samych ikon i piktogramów z gry jestem w stanie pisać wypracowania czy poezję”.
Magdalena Czaus z MadzioraGra pisze o pułapce „fajniejszego” gracza: przy ponad tysiącu gier w kolekcji patrzyła z pobłażaniem na nowicjuszy. Dziś nie pyta, „czy gra jest wystarczająco epicka, ale komu może się spodobać i dlaczego”. Denis Jasik swoich tekstów nie nazywa recenzjami, a „zachęcaczami w 2000 znaków”, i poleca „metodę drugiego podejścia”. Kacper Przybylak stawia sprawę najkrócej: „Clue moich recenzji: szczerość”.
Magda i Monika z Piątku z Planszówką przyznają wprost: „Nie ukrywamy, że przyciągają nas kolory”. Tęczowe Kostki porównują recenzowanie do randkowania („najpierw ekscytacja, potem pierwsze wrażenie, a na końcu moment prawdy: czy chcemy do tego wracać?”). Na pytanie, czy da się być w pełni obiektywnym, odpowiadają za wszystkich: „Nie. I to jest całkowicie w porządku”.
- jak powstają recenzje gier planszowych
- warsztat recenzenta planszówek
- Krótka Kołderka
- Tęczowe Kostki
- MadzioraGra