Sesja RPG w plenerze — jak się do niej przygotować

„Sesja RPG-a poza domem może mieć niezapomniany klimat i znacznie więcej magii niż ta, która rozgrywa się w czterech ścianach”. Gęsty las, ruiny zamczyska czy nadmorski klif to wręcz wymarzona sceneria do wielu kampanii – tylko że wtedy zamiast kostek i grubych podręczników wystarczy storytelling, zasady są minimalistyczne, a mechanika uproszczona. Marta Choińska-Młynarczyk rozkłada przygotowania na pięć punktów.

Po pierwsze: miejsce. Szukajcie takiego, które samo inspiruje – las z powalonymi drzewami i wystającymi z ziemi kamieniami będzie idealny na ruiny starożytnego miasta elfów, wzgórze z widokiem na sielską okolicę może okazać się punktem obserwacyjnym dla strażników, a skalne miasto podpowiada scenę z krasnoludami. Sprawdźcie pogodę, weźcie karimatę lub koc, wodę, przekąski i okrycie, i doradźcie to samo uczestnikom, bo „szczękający zębami Mistrz Gry i drżący Gracze nie będą przecież bawić się dobrze”. Nie macie pomysłu na konkretną lokację? Czasem wystarczy wybrać jeden z okolicznych szlaków turystycznych i po prostu iść przed siebie: można grać w czasie wędrówki, a gdy natkniecie się na właściwe miejsce, zaproponować postój i rozegranie dalszej części właśnie tam.

Po drugie: minimalizm. Karty postaci, podręcznik i kostki można zabrać, ale autorka pyta, czy nie będą przeszkadzać – trzeba je gdzieś ułożyć, więc koc musi być większy, mogą się zabrudzić, zniszczyć albo zgubić. Może więc lepiej postawić „tylko na opowieść – bez notatek, bez pomocy”. Po trzecie: skoro kostki i podręczniki zostają w domu, obowiązuje zasada „Mistrz Gry ma rację”. W storytellingu to on rozstrzyga konflikty na podstawie tego, jak dana postać jest odegrana i co jest możliwe z punktu widzenia logiki świata. A gdy ktoś się z wyrokiem nie zgadza? U autorki najlepiej sprawdza się rozmowa: argumentacja pozwala całej grupie zrozumieć, dlaczego gracz widzi to inaczej. Priorytetem nie jest to, „kto ma rację”, tylko dobra zabawa wszystkich – co jednak nie znaczy zadowalania każdego na siłę ani unikania trudnych momentów, bo te „są jak najbardziej potrzebne”.

Po czwarte: rekwizyty. Jeśli lubicie dodatki, ale nie chcecie taszczyć sterty rzeczy, autorka radzi wrócić na chwilę do czasów podstawówki: „patyk mógł być mieczem, szyszka – artefaktem”. Gra fabularna jest grą wyobraźni, więc warto ją „trochę przymusić do tego, by popracowała żywiej”.

Po piąte: dla kogo. Nie dla osób, które łatwo się rozpraszają – z nimi lepiej grać w domowym zaciszu, gdzie liczba bodźców jest ograniczona. Ale ci, którzy lubią spędzać czas na łonie natury, są aktywni turystycznie i potrafią utrzymać koncentrację nawet wtedy, gdy dookoła pełno drzew, biegających dzieci i szczekających psów, mogą czerpać z takiej sesji dużo radości. Z dziećmi bywa nawet łatwiej, bo szyszki, patyki i kamyki od razu wchodzą do gry jako artefakty i skarby – „dzieciom szybciej przyjdzie wyobrażenie sobie, że ten zwykły otoczak to sztabka złota”, a taką formę spaceru z rodzicami docenią bardziej niż stateczne kroczenie przed siebie. Tekst kończy się prostym pytaniem: to co, spróbujesz poprowadzić takiego RPG-a?