Rok Planety Mepli w liczbach — plakat rocznicowy

Pierwszy rok magazynu zmieścił się na jednym plakacie – i to plakacie, który czyta się jak podsumowanie sezonu. Ponad 89 recenzji. 41 materiałów publicystycznych. 12 prezentacji klubów planszówkowych. 11 relacji z eventów. 5 opowiadań i 2 wywiady. Ponad 40 wydawnictw, z którymi udało się nawiązać kontakt, ponad 100 gier wspomnianych w premierach i 220 gier przedstawionych w różnych zestawieniach.

Za tymi liczbami stoi zespół liczący ponad 20 osób – redaktorzy, korektorzy i składacze rozsiani po całej Polsce, a także po Czechach i Finlandii. Magazyn powstaje po godzinach, z pasji, a każdy numer to około osiemdziesięciu stron artykułów. Na plakacie znalazło się również 9. miejsce w plebiscycie Planszowe Gram Prix w kategorii Media Blog/Serwis – wyróżnienie tym cenniejsze, że redakcja startowała jako debiutant po zaledwie ośmiu miesiącach działalności.

Dwie pozycje w tym wyliczeniu są żartem tylko z pozoru. „2 rozmów w zespole” to autoironiczny komentarz do liczby dyskusji, które w praktyce toczą się na redakcyjnym Discordzie codziennie, a przed publikacją numeru – jak pisze jedna z naczelnych – „rozgrzewa się on do czerwoności”. Liczbę wypitych kaw redakcja świadomie zostawia bez komentarza, co po roku pracy nad dwunastoma numerami brzmi jak rozsądna decyzja.

To jedna strona, ale w rocznicowym numerze pełni rolę spisu treści całego pierwszego roku: pokazuje, ile miejsca zajęły recenzje, ile publicystyka, ile relacje z wydarzeń i jak dużą część magazynu tworzą teksty, które nie są oceną konkretnego pudełka. Kto trafił na „Planetę Mepli” niedawno, dostaje tu skrót tego, czego może się w niej spodziewać; kto jest od początku – punkt odniesienia do kolejnego roku. Plakat sąsiaduje w numerze z tekstami zespołu o tym, jak każdy z nich znalazł drogę do redakcji, więc liczby od razu zyskują twarze. Warto też zauważyć, czego na plakacie nie ma: nakładu, wyników sprzedaży i wpływów z reklam. „Planeta Mepli” jest bezpłatna i utrzymuje się z pasji zespołu oraz wsparcia czytelników na Suppi, dlatego jedynym sensownym miernikiem pierwszego roku okazała się liczba tekstów, gier i osób, które przy nich pracowały.