Planeta Mepli 7/2026, strona 32
World Order — recenzja ciężkiego euro Portal Games
Światowy porządek według eurogracza
W poprzednim numerze Katarzyna Kukla pisała, że światowego porządku nie warto oceniać w pośpiechu. Po kolejnych partiach już wie, że to zdanie pasuje idealnie: World Order „potrzebuje czasu – jego największa siła ujawnia się dopiero wtedy, gdy zaczynamy dostrzegać zależności między poszczególnymi elementami”. I od razu rozwiewa nieporozumienie: to nie gra negocjacyjna, „w której pół partii spędza się na zawieraniu sojuszy, a drugie pół na udawaniu, że wcale nie planowało się ich złamać”.
Rdzeniem jest rywalizacja o wpływy w regionach, napędzana deck buildingiem. Nowe zakupy trafiają na wierzch talii, więc „nie znikają gdzieś w odmętach przyszłych tasowań”. Cztery mocarstwa dają cztery kierunki myślenia: Chiny ciągną w stronę inwestycji, Stany Zjednoczone w budowanie wpływów, Unia Europejska w zaplecze finansowe, a Rosja ku militariom. Asymetria „jest odczuwalna, ale nie radykalna” – „raczej drogowskaz niż szlaban”.
Wyraźna rysa to losowość dociągu: „jeśli potrzebujemy kart pozwalających wystawiać lub przesuwać armie, a one po prostu nie przychodzą, można poczuć się jak mocarstwo z ambicjami, ale bez odpowiedniego zaplecza”. Drugi zawód dotyczy interakcji: gra nie zachęca do politycznych układów, „a szkoda, bo temat aż się prosi o odrobinę takiego napięcia”.
Zaskakującym plusem jest próg wejścia – gra „jest łatwiejsza do nauczenia i wytłumaczenia, niż mogłoby się wydawać”. Podsumowanie: „euro dla cierpliwych – z area majority, deck buildingiem i wywieraniem strategicznej presji na mapie”.
- World Order recenzja
- Portal Games
- area majority i deck building
- gra dla 1-4 graczy
- gra na 120-180 minut
- Katarzyna Kukla