Pielgrzymka Potępionych — średniowieczny horror RPG

„Pielgrzymka Potępionych to gra fabularna osadzona w brutalnych realiach średniowiecznego horroru, gdzie bohaterowie nieustannie walczą o zachowanie ciała i duszy.” Materiał jest wprost oznaczony jako przeznaczony dla starszych czytelników (16+), bo „to uniwersum zdecydowanie nie bierze jeńców”: zachęca do oswajania i eksplorowania opętań przez demony, kanibalizmu, body horroru i okrucieństwa, jakiego ludzie dopuszczają się wobec siebie nawzajem. Autor – Przewodnik Spaczonego Szlaku – zaprasza do zanurzenia się w ten świat z otwartym ostrzeżeniem, nie z reklamą.

Kosmologia zaczyna się przed początkiem historii: „ludzkość chowała się głęboko w jaskiniach, uciekając przed polującymi na nią demonami”, dopóki nie narodziło się pierwsze wcielenie boga Arevadaha, który wyprowadził ludzi z mroku, wzniósł wielkie miasto, wykuł pierwszy miecz i nauczył ludzkość sztuki wojny. Bóg ten „niczym feniks, umiera i odradza się w kolejnych cyklach”, a w jednym z nich książę demonów Ashmedal porwał i wypaczył nowo narodzone wcielenie – tak powstał Mroczny Bóg Arevmalgeth, z którego woli otworzyły się Wrota piekieł. Granic ocalałej cywilizacji strzeże gigantyczny Mur Demonów, za którym ciągną się Pustkowia – „niegdyś żyzne krainy, dziś jałowe ziemie nękane przez dziwaczną pogodę i burze piaskowe”. Na wschodzie stoją Zigguraty Nieśmiertelnej Księżniczki Demonów, a nawet morza są przeklęte, bo panuje w nich Lewiatan.

Codzienność bohaterów jest przy tym zaskakująco prozaiczna i właśnie dlatego dołująca: „czy siadając do sesji, gracz w ogóle pomyśli o tym, czy dzisiaj jego bohater umrze z głodu, czy może jednak z wychłodzenia?”. Plagi rozprzestrzeniane przez demony to zgnilizna ciała, krwawy płacz, gorączka połączona z wrzodami i masowa śmierć, a samo obcowanie ze zwłokami – choćby „rutynowe” sprzątanie ciał – potrafi skończyć się zakażeniem. Największym wyzwaniem pozostaje jednak kondycja umysłu: wszechobecny Smutek i Rozpacz czynią bohaterów podatnymi na ataki demonów. Remedium daje Kościół: święte słowa wypowiadane w Starej Mowie pozwalają chronić sojuszników, egzorcyzmować demony i przywoływać Anioły, a relikwie świętych – kości, zęby, fragmenty czaszek – zapewniają błogosławieństwa, choć „ich mistyczny Rezonans nieustannie przyciąga zło i potworne duchy”.

Tworzenie postaci „idealnie oddaje fatalizm i nieprzewidywalność” systemu: atrybuty (siła, zwinność, intelekt, walka, urok) i odporności (na ciało, na strach, na rozum) wybiera się losowo, a do tego dochodzą rezon i wiara. W podstawowej wersji jest pięć klas – Wojownik, Kupiec, Uczony, Duchowny i Parobek – a szósta, Łowca Demonów, „jest dostępna w dodatku wydanym tylko w języku polskim”. Najciekawsze są jednak tabele przeszłości i ułomności: bohater „mógł zostać porzucony w lesie jako dziecko, zabić przez przypadek przyjaciela lub zostać oskarżonym o szerzenie herezji”, a mechanika słabości przypisuje każdej postaci wylosowaną pokusę. Werdykt jest uczciwy: „Gra zdecydowanie nie zalicza się do tych, które «są dla każdego»”, ale dla szukających takiego świata może być „nie tylko doskonała, ale wręcz obowiązkowa”.