Planeta Mepli 7/2026, strona 64
Makoto — recenzja karcianki Egmontu o roninie
Kiedy szczerość nie wystarczy
„Są gry, po których nie od razu wiadomo czy to jest to.” Makoto (Egmont, 2–6 graczy, 30 minut, 8+) jest według Pawła Ciuły jedną z nich. Towarzyszymy wędrującemu przez Japonię roninowi i choć tytuł odsyła do szczerości (jap. makoto), „bardziej przydadzą się tu inne cnoty bushidō – opanowanie i cierpliwość”.
Zasady wyglądają prosto: pozbywamy się kart, wykładając pojedyncze sztuki, zestawy o tej samej wartości albo trzy i więcej kart po kolei. Trudność w tym, że układ narzuca pierwszy wykładający – na 2-3-4 można odpowiedzieć 4-5-6, ale już nie 2-3-4-5. Najmocniejsze zagranie to Kensei, Mistrz Miecza: cztery karty tej samej wartości, z których jedna ma znak miecza. „Można nią przebić każdą inną kombinację.” Do tego Zasłona – pula kart na środku stołu – Wyrocznia dająca kartę za spasowanie i wieczko pudełka pełniące rolę talonu.
Punktuje się dwutorowo i tu kryje się najciekawsza decyzja: nagroda za najszybsze opróżnienie ręki jest warta od 50 do 10 punktów, ale zyski z kart dają tylko dwójki, piątki i dziesiątki. Autor pamięta partię, w której ktoś ucieszony zebrał 50 punktów, „by potem patrzeć, jak inny gracz zagrywa kombinację dwójek, a potem dziesiątek, zbierając za nie 90 punktów”.
Liczba graczy działa jak poziomy trudności – „dopiero na pięć osób możemy w pełni rozwinąć skrzydła”. Wariant dwuosobowy wypada najsłabiej: „jeżeli dobrze się gra, przeciwnik nie ma zbyt wiele do powiedzenia”. Grafiki z krajobrazami Japonii „bez słowa opowiadają nam historię pełną legend”, ale instrukcja „miejscami jest myląca i niekonsekwentna w terminologii”. Drogą wojownika podążał Paweł Ciuła.
- Makoto recenzja
- Egmont
- karcianka dla 2-6 graczy
- gra na 30 minut
- Kensei i Zasłona
- bushido