Dragonbane — starter od Black Monk Games po polsku

„Dragonbane to obecnie jedna z najgorętszych i najbardziej chwalonych gier RPG fantasy na światowym oraz rodzimym rynku” – a polskiemu wydaniu towarzyszy hasło, które Adam Ponikiewski uznaje za „niezwykle trafne”: „Przygody wesołe, acz niebezpieczne”. System „w mistrzowski sposób łączy ducha klasycznych gier przygodowych z lat 80. z szybką i niezwykle satysfakcjonującą mechaniką”, a jego korzenie sięgają Szwecji: w 1982 roku wydano tam Drakar och Demoner (Smoki i Demony), tytuł, który „w Skandynawii miał taki sam status jak D&D w USA czy Warhammer w Polsce”. Za polską wersję odpowiada Black Monk Games.

Nie ratujemy tu świata. Dragonbane stawia na eksplorację i przygodę, a bohaterowie to raczej awanturnicy działający w myśl zasady „zrobić robotę” – „na przykład zejść do zapomnianych ruin, zarobić, a przy okazji nie dać się pożreć”. Zasady zaprojektowano tak, by sesję można było przygotować w 15 minut. Mechanika opiera się na roll-under: „Masz skradanie na poziomie 12? Aby odnieść sukces, musisz na kości dwudziestościennej (k20) wyrzucić wynik równy 12 lub mniej” – 1 to krytyczny sukces, 20 krytyczna porażka, czyli odwrotnie niż w D&D. Postać nie zdobywa poziomów: po każdej sesji gracz sprawdza, których umiejętności używał, i dostaje szansę na ich naturalne rozwinięcie. Profesja określa wyposażenie startowe i jedną unikalną zdolność, a kolejne dokupuje się za punkty doświadczenia, więc „nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zostać magiem noszącym ciężki pancerz”.

Dwa rozwiązania robią przy stole największą różnicę. „Potwory w Dragonbane nigdy nie chybiają – gracz musi aktywnie zużyć swoją akcję na unik, aby nie otrzymać obrażeń”, a Mistrz Gry nie wybiera ataków bestii, lecz losuje je z dedykowanej tabeli. Nieudany test można przerzucić, ale za cenę negatywnego stanu: wyczerpania, przerażenia albo złości, nakładających dotkliwe kary na powiązane rzuty. Domyślnym miejscem akcji jest Mglista Dolina (Misty Vale), „dzika, odcięta od świata kraina pełna ruin dawnego Imperium Smoków”, do której ściągają osadnicy, poszukiwacze skarbów, goblinoidy, orki i czciciele demonów. Lore nie jest przesadnie rozwinięte – „co nie jest wcale wadą”, bo zostawia Mistrzowi Gry swobodę.

Główna część tekstu to omówienie polskiego startera: 34-stronicowej broszury z suplementami w cenie około 25 złotych, dostępnej też darmowo w PDF, w zestawie z pięcioma gotowymi kartami postaci i mapą do przygody „Kopiec Witezia”. Autor przechodzi rozdział po rozdziale – zasady podstawowe, walka i obrażenia, potwory, magia z trzema sztuczkami i trzema zaklęciami Elementalizmu – i nie przemilcza wpadek edytorskich: mapa wklejona w środek broszury jest niewygodna („najlepiej by było ową mapę wyrwać”), a kart postaci na końcu wyrwać już nie można, „gdyż spowodowałoby to zniszczenie książki”. Jakość wykonania nazywa jednak „niemal wybitną”, a stosunek jakości do ceny „wysoce satysfakcjonującym”. Werdykt: „Przygody wesołe, acz niebezpieczne? Zdecydowanie wesołe. I zdecydowanie niebezpieczne.”