Jak zrobić mapę do RPG — poradnik dla Mistrza Gry

„Mapa do RPG-a to dodatek, który może wydawać się zbędny, jednak w rzeczywistości wiele wnosi do rozgrywki.” Marta Choińska-Młynarczyk traktuje ją „w równej mierze jako narzędzie, jak i element dekoracyjny”: pozwala lepiej zorientować się w świecie, mocniej zanurzyć się w historię i usprawnić sesję, bo „dzięki niemu po prostu nie trzeba pamiętać wszystkiego”. Poradnik rozbija proces na cztery kroki, które autorka sama stosuje.

Krok pierwszy to pytanie o cel: czy to mapa świata, której będziemy używać podczas całej kampanii, mapa jednego miasta na kilka sesji, czy „«tylko» szczegółowy plan lochu, do którego bohaterowie trafią na chwilę”? Od odpowiedzi zależy skala, a ta rozpada się na trzy poziomy szczegółowości. Mapa świata obejmuje duże obszary: pasma górskie, największe rzeki, najważniejsze miasta i podział wpływów geopolitycznych. Mapa regionu pokazuje już duże i średnie miasta, małe wioski, najważniejsze drogi, okoliczne lasy, ruiny, miejsca pamięci i elementy kulturalno-religijne – świątynie, kapliczki, teatry. Mapa konkretnej lokacji – zamku, lochu, statku kosmicznego – schodzi do poszczególnych pomieszczeń, mebli i pułapek.

Najważniejszy jest jednak krok drugi: przemyślenie, jak teren wpływa na życie mieszkańców. Autorka analizuje, „czy góry mogą utrudniać handel, jakie znajdą się w nich kopalnie, gdzie mogą ukrywać się dzikie plemiona i za którym wodospadem jest pieczara pełna skarbów”. Na tym etapie dopasowuje do siebie ukształtowanie terenu, klimat, roślinność, istniejące państwa i rasy zamieszkujące dane obszary – od decyzji, „które rasy żyją na danych planetach oddalonych od siebie o lata świetlne”, aż po rozpisanie, „które plemię krasnoludów zamieszkuje w konkretnej górze i kto z nimi sąsiaduje”.

Krok trzeci to szkic. Większość map autorka wykonuje ręcznie, bo to szybsze niż wersje cyfrowe, a przede wszystkim daje swobodę w trakcie sesji: „mogę szybko zmodyfikować podczas sesji, np. dodać na niej nowe elementy, o których dopiero dowiadują się bohaterowie”. Taka wersja często zostaje z nią do końca kampanii – uzupełniana i wzbogacana, czasem tylko czarno-biała, czasem kolorowana kredkami. Krok czwarty, opcjonalny, to wersja cyfrowa, głównie dla map, które posłużą później do pisania opowiadań: pakiet Affinity, gdy mapa jest bardzo skomplikowana – zdjęcie szkicu, a potem warstwa po warstwie obrys kontynentów, miasta, góry, detale i barwy, ewentualnie pergaminowe tło – albo darmowe Inkarnate, gdy wystarczy niższy poziom szczegółowości. Dlaczego to robi? „Bo sprawia mi to przyjemność” – i bo tylko wtedy ma pewność, że mapa jest idealnie dopasowana do rozgrywanej przygody. „I nawet jeśli moje mapy nie są perfekcyjne – a nie są! – to pomagają mi w prowadzeniu sesji.”