Planeta Mepli 7/2026, strona 47
Emberleaf — recenzja euro od Portal Games
Pomóżmy zwierzęcej kompanii odzyskać utracony las
„Czy twórcy proponują nam uroczy tytuł niczym Everdell, czy powinniśmy spodziewać się ostrej jatki w stylu Roota?” Tym pytaniem Paulina Miodyńska otwiera recenzję Emberleafa (Portal Games, 1–5 graczy, 90–120 minut, 14+). Odpowiedź przychodzi w podsumowaniu i jest jednoznaczna: „Niech urocze zwierzątka na pudełku nie wprowadzą nas w błąd – Emberleaf to bardzo solidna pozycja w kategorii gier euro”.
Gracze nie walczą tu ze sobą wprost; negatywna interakcja pojawia się „jedynie przy zajmowaniu miejsca lub zabieraniu komponentów”. Mechanicznym sercem jest „taniec”: każdy wykłada na planszetkę karty członków kompanii albo – zamiast zagrania – przesuwa wszystkie już leżące karty. Autorka pokazuje jeden konkretny dylemat: „Iść w ratusze czy w zadomawianie królików? Jeśli spełnimy warunek karty numer 1, zdobędziemy dużo punktów, ale stracimy szansę na osiągnięcie celów 2 i 3”.
Losowość jest niska: nie ma rzutów kośćmi, a wszystkie trofea są od początku jawne. Krytyka dotyczy czytelności i przekładu: plansza „jest soczyście zielona, upstrzona rysunkami, które są miłe dla oka, ale niestety ograniczają czytelność”, a promocyjny „taniec kart” to w praktyce przesuwanie kart – „zamiast złożonego fokstrota oczekujmy raczej chodzonego”. Dochodzi brak jakiejkolwiek wypraski.
Największą zaletą jest to, że gra „daje satysfakcję przez cały czas rozgrywki”: większość punktów spada na koniec, więc dreszczyk niepewności trwa do ostatniej chwili. Zostaje lekki niedosyt – „zawsze zostanie mieszkaniec do zadomowienia, sztandar do zdobycia, targ do wybudowania…”.
- Emberleaf recenzja
- Portal Games
- gra euro dla 1-5 graczy
- gra na 90-120 minut
- mechanika tańca kart
- Paulina Miodyńska