Planeta Mepli 7/2026, strona 68
Jak powstają recenzje gier planszowych — kulisy
Gdy recenzent siada do planszówki
„Recenzje gier planszowych czytamy zazwyczaj po to, by sprawdzić, czy dany tytuł ma szansę zagościć na naszym stole. Czy jednak zastanawiamy się, jak wygląda proces ich powstawania?” W czwartej odsłonie cyklu redakcja oddaje trzynaście stron pięciu twórcom, którzy opowiadają o swoim warsztacie: ile partii potrzeba, na co patrzą przy stole i co decyduje o wiarygodnej opinii.
Leniwy Gracz zaczyna od odpowiedzialności: „Sygnujesz swoim nazwiskiem lub pseudonimem opinie, na podstawie których ludzie będą wydawali pieniądze”. Publikuje na Instagramie, gdzie limit 2200 znaków wymusza selekcję, więc świadomie pomija liczbę graczy, czas i mechaniki – „kto ma wiedzieć, ten wie” – a stawia na emocje i porównania: „Jeśli jakaś gra zostanie określona jako mniej interakcyjna niż Terraformacja Marsa, to możemy śmiało założyć, że mamy do czynienia z pasjansem wieloosobowym”.
Zuzanna i Dominik z Planszówek na Stół – „małżeństwo, którego jeszcze żadna instrukcja nie zdołała skłócić” – lubią czytać instrukcję kilka razy przed rozłożeniem gry, a w pierwszych partiach nie notują nic: „Najważniejsze jest wspólne spędzanie czasu”. Nie oceniają w skali, bo „od tego są portale ze statystykami”. Kinga z Pod Rzuconą Kostką dzieli proces na unboxing, rozgrywkę i recenzję, sprawdzając też, „czy gra podoba się mojej rodzince”.
Dalia i Bartek z Myślami w planszówkach opierają się na mechanice, komponentach i interakcji – „im bardziej negatywna interakcja w grze, tym lepiej”. Grają zwykle trzy razy, czasem czekają rok z publikacją i nie boją się przyznać, że tytuł „zasłużył na miano PÓŁKO-wnika”. Cykl zamyka Darek Jurkowski z Gram w biegu, który odmawia sobie tytułu recenzenta: „By móc zrecenzować grę, trzeba rozegrać kilka partii. Ile dokładnie? Nie wiem”.
- jak powstają recenzje gier planszowych
- Leniwy Gracz
- Planszówki na Stół
- Pod Rzuconą Kostką
- Gram w biegu
- Myślami w planszówkach