Jak powstają recenzje gier planszowych — kulisy

„Recenzje gier planszowych czytamy zazwyczaj po to, by sprawdzić, czy dany tytuł ma szansę zagościć na naszym stole. Czy jednak zastanawiamy się, jak wygląda proces ich powstawania?” W czwartej odsłonie cyklu redakcja oddaje trzynaście stron pięciu twórcom, którzy opowiadają o swoim warsztacie: ile partii potrzeba, na co patrzą przy stole i co uznają za kluczowe przy tworzeniu wiarygodnej opinii.

Leniwy Gracz zaczyna od odpowiedzialności: „Sygnujesz swoim nazwiskiem lub pseudonimem opinie, na podstawie których ludzie będą wydawali pieniądze, walczyli z instrukcją i na końcu poświęcali nieliczne godziny wolnego czasu na rozgrywkę”. Publikuje na Instagramie, gdzie limit 2200 znaków „nieraz ogranicza go w ciekawym opisie pojedynczej partii Twilight Imperium”, więc świadomie nie pisze o liczbie graczy, czasie rozgrywki ani wiodących mechanikach – „kto ma wiedzieć, ten wie”. Zamiast tego opisuje emocje, przebieg rozgrywki i wykonanie, a najchętniej porównuje: „Jeśli jakaś gra zostanie określona jako mniej interakcyjna niż Terraformacja Marsa, to możemy śmiało założyć, że mamy do czynienia z pasjansem wieloosobowym”. Jego finałowy werdykt jest zawsze ten sam: czy będzie chciał w to jeszcze zagrać i czy jego kolekcja przyjmie ten tytuł.

Zuzanna i Dominik z Planszówek na Stół – „małżeństwo, którego jeszcze żadna instrukcja nie zdołała skłócić” – mówią, że ich recenzje „w zasadzie same się tworzą”. Lubią czytać instrukcję, nawet kilka razy, zanim rozłożą grę, a w trakcie pierwszych partii nie notują nic: „Najważniejsze jest wspólne spędzanie czasu”. Nie oceniają w skali 5/10 ani 4,68/5 – „od tego są portale ze statystykami” – i przyznają, że lubią Ostatnią godzinę, choć „dużo osób uważa, że w ogóle nie powinna ujrzeć światła dziennego”. Kinga z Pod Rzuconą Kostką rozbija swój proces na trzy etapy – unboxing, rozgrywka, recenzja – i sprawdza przy tym nie tylko zasady, ale też „czy gra podoba się mojej rodzince”.

Dalia i Bartek z Myślami w planszówkach opierają recenzje na trzech filarach: mechanice, komponentach i interakcji – „im bardziej negatywna interakcja w grze, tym lepiej”. Grają zwykle trzy razy: pierwszy raz z instrukcją pod ręką, drugi bez zaglądania do zasad, trzeci w większym gronie, a czasem czekają rok, zanim napiszą cokolwiek. Nie boją się przyznać, że tytuł „zasłużył na miano PÓŁKO-wnika”. Cykl zamyka Darek Jurkowski z Gram w biegu, który wprost odmawia tytułu recenzenta: „By móc zrecenzować grę, trzeba rozegrać kilka partii. Ile dokładnie? Nie wiem”. Radzi czytelnikom, by przed zakupem sprawdzili instrukcję albo skonsultowali się z kimś innym, ceni twórców, którzy „potrafią uczciwie i wprost napisać o wadach”, i publikuje surowe kadry z rozgrywek bez podkręcania, bo woli „uniknąć rozczarowania, gdy okaże się, że efekt z dopieszczonych grafik mija się z rzeczywistością”.