Planeta Mepli 5/2025, strona 27
Zaklinacze Smoków — recenzja karcianki wydawnictwa Galakta
Recenzja
„Zaklinacze Smoków to tytuł, który od razu przyciąga uwagę swoją oprawą graficzną.” Pudełko z przepięknie zilustrowanym przez Michaela Menzla smokiem sugeruje coś lekkiego i rodzinnego – i dokładnie takie są odczucia Pawła Podgórskiego. To nie ciężkie euro, a „lekka i szybka karcianka, w której można trochę pokombinować bez konieczności wertowania grubych instrukcji”. Wydawcą jest Galakta, gra się w 2–4 osoby, około 20 minut, od 8 lat.
To, co recenzenta „absolutnie kupuje”, to grafiki. Smoki są kolorowe i sympatyczne, ale nieprzesłodzone – każdy ma swój charakter i „faktycznie ma się ochotę «kolekcjonować» je jak małe trofea”. Komponentów nie ma zbyt wiele, ale dzięki ilustracjom wszystko wygląda atrakcyjnie: „nie ma poczucia taniości czy oszczędzania na wydaniu, wręcz przeciwnie – to gra, którą aż chce się wyłożyć”.
Rdzeniem rozgrywki jest Magiczna Księga, która pokazuje, jakie smoki można zdobyć i na jakich zasadach. Mechanika polega na dobieraniu i zagrywaniu kart tak, by spełnić jej warunki. „Brzmi prosto – i takie w istocie jest – ale już po kilku turach okazuje się, że trzeba kombinować, czy warto zagrać zestaw teraz, czy poczekać na lepszy moment.” Można też delikatnie manipulować warunkami w Księdze, więc gra „nie sprowadza się wyłącznie do «dobierz i odłóż»”.
Zastrzeżenie jest jedno i mocne: „jeśli myślałeś o Zaklinaczach pod kątem grania dwuosobowego – sugeruję odpuścić”. W wariancie dla dwojga gra jest zbyt policzalna; najlepiej wypada w pełnym składzie. Werdykt: „mała, smocza przygoda zamknięta w 20 minutach – lekka, urocza i idealna, gdy chcę poczuć klimat fantasy bez godzin spędzonych nad planszą”.
- Zaklinacze Smoków recenzja
- Galakta
- Michael Menzel
- gra dla 2-4 graczy
- gra na 20 minut