Planeta Mepli 5/2025, strona 77
Jeszcze głębiej — opowiadanie grozy Katarzyny Kukli
Planszoopowiadanie
„Port przesycony był zapachem soli i gnijących wodorostów, a nocny wiatr niósł skrzek mew wyrwanych z uśpienia.” Tak zaczyna się „Jeszcze głębiej…” – opowiadanie Katarzyny Kukli, które zamyka numer i jest czystą, morską grozą, opowiedzianą w sześciu nocach i epilogu.
Bohaterem jest Mark, rybak, którego ludzie w porcie omijają – „nie z szacunku, lecz ze strachu”. Mówili, że od dziecka patrzył w morze zbyt długo. „Czekał, aż odpowie.” Morze zabrało mu wszystkich: ojca i brata połknęły fale, a matkę zgasiła choroba. Gdy inni rybacy ruszają do karczmy, Mark odwiązuje linę i samotnie wypływa w noc.
Każda noc podnosi stawkę. W pierwszej z sieci wypadają ryby o przezroczystych łuskach, „zdawały się zrobione ze szkła”, zimne jak metal i cicho trzaskające, jakby pękały od środka. W drugiej z wody wychodzi stworzenie z parą skórzastych skrzydeł i rozlega się głos ojca: „Jeszcze głębiej, synu…”. W trzeciej na pokład wysypują się stwory o wielu parach oczu, a wzory na ich ciałach okazują się nie runami, lecz ranami, „z których sączyła się ciemność”.
Czwarta noc jest punktem, w którym opowiadanie przestaje udawać: w sieci są ludzkie twarze – matka, brat, sąsiedzi – a ich usta układają się w zdanie: „Wciąż tu jesteśmy… wciąż czekamy…”. W piątej Mark widzi w sieci własną twarz i słyszy: „Zostań…”.
Epilog jest krótki i chłodny. Rankiem łódź Marka dryfuje niedaleko portu, sieci zwisają „mokre, ciężkie i puste”. Ten, kto w końcu wchodzi na pokład, znajduje tylko krwawe smugi na deskach – „zbyt liczne, by znalazły się tam przypadkiem”. Od tego dnia z portu nikt nie wypływa samotnie.
- Jeszcze głębiej opowiadanie
- planszoopowiadanie
- Katarzyna Kukla
- opowiadanie grozy
- proza w magazynie