Planeta Mepli 5/2025, strona 44
Kapibary Herbaciary — recenzja karcianki Reinera Knizii
Recenzja
„Reiner Knizia, przepiękne ilustracje Michała Ambrzykowskiego i… kapibary! Tego połączenia nie dało się zignorować.” Katarzyna Kukla od razu jednak ostrzega: „choć tytuł brzmi uroczo (…), to nie dajcie się zwieść pozorom – pod słodkim płaszczykiem kryje się gra z wyraźną nutą negatywnej interakcji”. Kapibary Herbaciary to karcianka Trefla dla 2–5 osób, na około 30 minut, od 8 lat.
Próg wejścia jest niski – zasady da się wytłumaczyć w mniej niż dziesięć minut. Każdy wciela się w kapibarę przyjmującą gości na herbatce i zbiera ciasteczka. Startujemy z siedmioma losowymi kartami zwierząt, a wśród nich może się kryć „pechowa 7, czyli kapibara”. W turze dokładamy do jednego z dwóch stosów kartę o wartości dokładnie o jeden większej niż wierzchnia. „Proste? Teoretycznie tak. Ale każda zagrana karta od razu wywołuje konkretną akcję” – i nagle jedno niewinne zagranie inicjuje cały łańcuszek, „taki mały herbaciany kombosik”.
W talii czają się karty z kapibarą, których nie można normalnie zagrać – trzeba się ich pozbyć, przekazując je sąsiadowi. „A co, jeśli choć jedna zostanie z nami na koniec rundy? Kapibara zjada nam ciasteczka. I to sporo.” Obroną jest imbryczek, który jednak po użyciu wraca na środek stołu, więc „imbryczka trzeba dobrze pilnować”.
Wykonanie dostaje pochwałę z jednym „ale”: solidne żetony i dwie drewniane figurki, ale karty „mogłyby być odrobinę grubsze”. Największym urokiem gry jest negatywna interakcja: „przekazanie komuś niechcianej (choć pięknej) karty kapibary albo odebranie smakołyku daje sporo satysfakcji”. Minusy są dwa: ograniczona liczba akcji i to, że złośliwość może zniechęcić wrażliwszych graczy. Szukającym głębokiej strategii autorka radzi „odłożyć imbryczek”.
- Kapibary Herbaciary recenzja
- Reiner Knizia
- Michał Ambrzykowski
- Trefl
- karcianka na 30 minut