Planeta Mepli 5/2025, strona 71
Storytelling czy RPG z mechaniką i kostkami?
Storytelling a mechanika
„Gry fabularne kojarzą się z grupą przyjaciół, która siada do wspólnego stołu, nad stosem książek i kart postaci. W pobliżu leżą kostki…” Marta Choińska-Młynarczyk zaczyna od tego obrazka, żeby zaraz go podważyć: „a jednak nie każda sesja – ba, nie cała kampania – musi tak wyglądać”. Tekst zestawia dwa modele rozgrywki: RPG mechaniczne z kostkami i kartami postaci oraz sesje oparte wyłącznie na storytellingu.
Strona mechaniczna jest opisana bez skrótów. Kostki mają różną liczbę ścianek – „kostka sześcienna to k6, a dwunastościenna – k12” – i są „naprawdę klimatycznym dodatkiem do każdego RPG-a”. Do minimum należy też karta postaci z atrybutami, umiejętnościami, magią i ekwipunkiem. Rezultat: „dreszczyk adrenaliny i zdanie się na łaskę lub niełaskę rzutu”. Zaletą jest to, że wyniki nie zależą od decyzji Mistrza Gry – „co wypadło na kostkach, ma miejsce w rozgrywce”. A jednak: „Grałam tak setki razy, a jednak… nie jestem największą fanką tego modelu.”
W sesji storytellingowej odpada wszystko: rzuty, akcja turowa, punkty zdrowia, atrybuty opisane liczbowo, „a nawet… cała karta postaci”. Zostaje opowieść. Testy rozstrzyga MG, a jego słowo „jest ostateczne tak samo, jak ostateczna była liczba oczek na kostce”, przy czym każda decyzja musi być poparta konsekwencjami, „ponieważ w storytellingu nie ma przypadków”.
Najkonkretniejsza różnica dotyczy rozwoju postaci. W systemach punktowych gracz wydaje punkt na umiejętność, „bez wysiłku, bez odgrywania scen (…), na zasadzie: «nie było, ale teraz się pojawiło»”. W storytellingu umiejętność trzeba odegrać i ćwiczyć „jak w prawdziwym życiu”. Zalety, które przekonują autorkę: narracja bliższa książkowej, bo „bitwy stają się epickie dzięki opisom, a nie rzutom”, i możliwość grania wszędzie – w parku, na plaży, podczas górskiej wspinaczki.
- storytelling w RPG
- sesje RPG bez kostek
- mechanika w grach fabularnych
- Marta Choińska-Młynarczyk
- karta postaci