Planeta Mepli 3/2026, strona 41
Los Drużyny Pierścienia — recenzja kooperacji Rebel
Gdy Pandemic spotka Tolkiena
„Serio?! No ileż można?!” – tak Katarzyna Kukla zareagowała na wieść, że powstaje Władca Pierścieni na mechanice Pandemica, której nigdy nie pokochała. Pierwszy nakład rozszedł się błyskawicznie, recenzje były bardzo dobre, więc przy dodruku dała grze szansę. „I bardzo dobrze – bo Władca Pierścieni: Los Drużyny Pierścienia to bezkompromisowa kooperacja, w której klimat świetnie się łączy z mechaniką”.
W pudełku (1–5 graczy, 60–150 minut, od 14 lat) jest 13 bohaterów i 24 karty zadań fabularnych. Każdy gracz prowadzi dwie postacie i decyduje, która wykona do czterech akcji, a która tylko jedną – akcji nie wolno przeplatać. Punktów się tu nie liczy: liczy się nadzieja, a gdy spadnie do zera, przegrywacie.
Sercem gry są poszukiwania Froda. Gdy Powiernik Pierścienia podróżuje, aktywny gracz musi wydać symbol płaszcza albo rozpatrzyć poszukiwanie: rzucacie kością za każdego Nazgûla w krainie Froda. „Ochrona Froda nie polega jedynie na staniu obok” – trzeba odciągać Oko Saurona, wywołując bitwy w regionach, w których hobbitów nie ma, dokładnie jak Aragorn pod Czarną Bramą. Równolegle toczy się wojna: utrata bezpiecznej przystani kosztuje trzy punkty nadziei.
Recenzja nie ukrywa, że to nie gra dla każdego. Losowość jest wyraźna – „bywa tak, że jeden zły dociąg albo niefortunny rzut potrafi przesądzić o partii” – plansza w późniejszej fazie robi się ciasna, a meepelki są malutkie. Duży plus dostaje instrukcja, „świetnie napisana: czytelna, bez zbędnych ozdobników”.
- Los Drużyny Pierścienia recenzja
- Rebel
- gra kooperacyjna dla 1-5 graczy
- mechanika Pandemic
- Śródziemie