Planeta Mepli 3/2026, strona 59
Herbaciany Ogród: Pu-erh — recenzja wariantu solo
Solo Herbacianego Ogrodu
„Kiedy plantacja pustoszeje, a ostatni robotnicy schodzą z tarasów herbacianych, przy stole zostajesz tylko Ty… i »herbaciany mędrzec«” – Marcin Adamczyk zabiera się za tryb solo Herbacianego Ogrodu z dodatkiem Pu-erh, grając w wariancie full. Efekt to doświadczenie inne niż rozgrywka wieloosobowa – „wymagające większego skupienia, bardziej bezlitosne, ale też zaskakująco satysfakcjonujące”.
Przeciwnikiem jest mistrz Lu Yu i działa w pełni deterministycznie, zgodnie z kartami akcji i wskaźnikiem priorytetu. „Gra po prostu »obok Ciebie«, dokładnie tak, jakby był drugim graczem wykonującym swoje akcje w stałej kolejności” – czyste, eleganckie rozwiązanie, w którym cała presja pochodzi z tempa punktowania rywala. Talię mistrza przygotowuje się według instrukcji, wybierając poziom trudności od łatwego po mistrzowski.
Bilans sił jest mieszany i autor nie udaje inaczej. Lu Yu nie może pominąć ani zmienić kolejności swoich akcji i nie otrzymuje premii z pól ani terenów. A jednak jest w lepszej pozycji niż „prawdziwy” gracz: „Jak mistrz, który niby tylko patrzy, a i tak wie, gdzie dolać wrzątku”. Darmowe pobieranie żetonów Pu-erh sprawia, że rynek szybko „czyści się” z atrakcyjnych opcji, a ciastka pojawiają się u mistrza „jak po nocnych wypiekach w piekarni”.
Wrażenia recenzent opisuje bez upiększeń: najpierw chaos decyzyjny, potem „łomot. Taki solidny, herbaciany liść prosto w czoło”. Na plus idą klarowne akcje Lu Yu i uczciwe skalowanie trudności; na minus wysoki próg wejścia i konieczność pełnego skupienia. „Jeśli szukacie gry solo do relaksu (…) Lu Yu szybko wyprowadzi Was z błędu”.
- Herbaciany Ogród Pu-erh recenzja
- Albi
- wariant solo
- dodatek do gry
- gra na 90 minut