Planeta Mepli 3/2026, strona 55
Prapuszcza: Ostatnie starcie — recenzja gry Muduko
Czyli wilk kontra zając
Ostatnie starcie to kolejny tytuł z serii Prapuszcza (Muduko, 2–5 graczy, 30 minut, od 8 lat), tym razem osnuty na obronie królestwa Żubra przed najeźdźcami. Dla Pawła Ciuły był to jednak dopiero pierwszy realny kontakt z grami Reinera Knizii – „a mimo to nie uniknąłem zaskoczenia”.
Zacznijmy od tego, co widać jako pierwsze. „Nie mogę przemilczeć cudownych grafik Piotra Sokołowskiego. Zwyczajnie nie da się przejść obok nich obojętnie” – pisze recenzent i przyznaje, że nawet gdyby mechanika nie przypadła mu do gustu, możliwość patrzenia na opancerzone zające, jeże i bobry z naddatkiem zrekompensowałaby rozczarowanie. Prapuszcza jest atakowana przez armię Generała Niedźwiedzia, a prywatnym celem jest zaimponowanie Żubrowi, by mianował Was Pierwszym Doradcą.
W pudełku są dwie talie – najeźdźców i obrońców – oraz 13 kart misji. Tura ma cztery kroki: uzupełnienie kart najeźdźców, pokonanie wybranego wroga, wykupienie karty misji i dobranie karty obrońcy. Wroga pokonuje się, poświęcając co najmniej tyle obrońców, ile wynosi siła karty, przy czym wszyscy muszą być tego samego gatunku – wyjątkiem są orły pełniące funkcję jokera.
Najciekawsza jest mechanika pieczęci z wariantu dla zaawansowanych. Opłacenie karty oznacza ją tylko Waszą pieczęcią, a trafia na rękę dopiero wtedy, gdy cała kolumna zostanie opieczętowana. Nagle uzupełnianie kart staje się narzędziem blokowania innych: „Wahamy się, czy na pewno potrzebujemy danej karty, czy może lepiej zostawić ją w spokoju”. Zastrzeżenia są dwa: łatwiejszy wariant bywa przewidywalny, a we dwie osoby ten, kto zaczyna, ma wyraźną przewagę.
- Prapuszcza Ostatnie starcie recenzja
- Muduko
- Reiner Knizia
- gra dla 2-5 graczy
- gra na 30 minut