Planeta Mepli 3/2026, strona 76
Never Going Home: Bez powrotu — RPG o grozie wojny
Kiedy misja ważniejsza jest niż życie bohatera
„W historii gier fabularnych wielokrotnie próbowano uchwycić grozę wojny. Większość systemów zatrzymuje się jednak na poziomie estetyki: brudnych mundurów, huku dział i sporadycznych testów na stres” – Adam Ponikiewski zaczyna od tego, czego Never Going Home: Bez powrotu nie robi. Bo ten system „idzie trochę dalej, i to nawet więcej niż trochę”. To gra o oddziale – grupie ludzi ze wspólnym celem, z których wielu szybko stanie się jedynie statystyką.
Realia to I wojna światowa. W wizji autorów ogrom cierpienia zgotowanego sobie w okopach rozdarł Zasłonę oddzielającą naszą rzeczywistość od sfery zamieszkanej przez byty, których jedynym celem jest karmienie się ludzką traumą. Pojawiają się Szepty: nadnaturalne moce, które w istocie są demonicznymi kontraktami, a każde ich użycie przybliża postać do szaleństwa. Recenzent porównuje to do Zepsucia z WFRP i wyciąga pytanie: „ile – jako ludzie – możemy poświęcić dla dobra misji czy dobra drużyny?”.
Mechanika nie służy budowaniu potęgi bohatera, a symulowaniu jego nieodwracalnego zużycia. Śmiertelność jest wysoka, a karta postaci została zaprojektowana tak minimalistycznie, że jej wypełnienie zajmuje chwilę – sygnał jest jasny: „Nie przywiązuj się do postaci. Jest tylko trybikiem maszyny, który łatwo można wymienić”. Rozwój następuje dopiero po wykonaniu misji, bo nikt tu nie ma indywidualnych ambicji.
Czy taka gra może być satysfakcjonująca? Odpowiedź jest twierdząca: satysfakcja płynie „z poczucia wspólnoty w obliczu absolutnej beznadziei” – z faktu, że choć mój żołnierz padł trzy kilometry przed celem, dzięki jego ofierze reszta oddziału dotarła na miejsce.
- Never Going Home RPG
- weird war
- system RPG o I wojnie światowej
- śmierć postaci w RPG
- Szepty