Planeta Mepli 3/2026, strona 48
Cthulhu: Dark Providence — recenzja gry Portal Games
Między szaleństwem a poczytalnością
„Są gry, które nagradzają cierpliwe budowanie przewagi i konsekwentny plan. Cthulhu: Dark Providence idzie inną drogą” – Katarzyna Kukla od razu ustawia oczekiwania. To gra o ukrytych stronach konfliktu, walce o wpływy i punktach, które nie zawsze znaczą to, co podpowiada intuicja (Portal Games, 1–5 graczy, do 120 minut, od 14 lat).
Startujecie z własną talią, którą wzmacniacie, dodając Przewagi zdobywane w licytacjach wpływami: w wybranym mieście dokładacie znaczniki do karty, a wygrywa ten, kto zainwestował najwięcej. Obok są karty Mitu – mocne, sytuacyjne, nie zasilają talii, ale potrafią zmienić przebieg tury. Równolegle toczy się rywalizacja na mapie: o kontrolę miast, agentów oraz o otwieranie i zamykanie bram. Tura jest prosta – dwie akcje i dobranie kart – więc tempo jest wysokie.
Największy haczyk leży w punktacji. Wysoki wynik nie gwarantuje zwycięstwa, bo liczy się układ sił wynikający z tajnych przynależności: Badacza, Kultysty albo Buntownika. „Ktoś może wyglądać na lidera, bo regularnie zajmuje miasta i karty, ale Dark Providence potrafi przewrotnie przypomnieć, że liczy się nie tylko własny wynik” – jeśli najsłabszy rezultat należy do osoby o tej samej przynależności, z gry wypada cała grupa.
Klimat grozy jest wyczuwalny od początku, a temat realnie wspiera mechanikę. Najwięcej zastrzeżeń budzą kartonowe uchwyty na agentów: „są chwiejne i nietrwałe (…) a w trakcie rozgrywki częściej przeszkadzają, niż pomagają”. Instrukcja jest mało intuicyjna, a wypraska tak ciasna, że po zakoszulkowaniu kart pudełko może się nie domykać. Kto szuka stabilnej kontroli, „może się tu zmęczyć zamiast wciągnąć”.
- Cthulhu Dark Providence recenzja
- Portal Games
- gra o ukrytych rolach
- deckbuilding
- gra dla 1-5 graczy