Planeta Mepli 3/2026, strona 62
Ulotne motyle — recenzja gry kafelkowej G3
Taniec kolorowych skrzydeł
„Ulotne motyle to gra, która zamiast krzykiem epickiej przygody zaprasza nas do stołu cichym trzepotem skrzydeł” – Marcin Adamczyk opisuje tytuł od G3 (2–4 graczy, 30 minut, od 8 lat) jako delikatny i zaskakująco sprytny. Motyle trzeba zwabić do własnego ogrodu, zanim odlecą gdzie indziej albo zderzą się ze sobą i znikną bez śladu. Bo motyle, „jak to motyle, bywają kapryśne”.
Zasady są proste. W swojej turze wykładacie kafelek ścieżki – i właśnie wtedy zaczyna się rywalizacja, bo motyle muszą się poruszyć, jeżeli wydłuży się ścieżka, na której przysiadły. Lecą zawsze do jej końca, bez przystanków i zmiany kierunku. Punkty zdobywacie, gdy motyl doleci na pole przyległe do Waszej rabatki; trzy kolory punktują różnie – niebieskie dają punkt, różowe dwa, fioletowe trzy – więc „czasem lepiej poświęcić te mniej punktujące, by ustawić ścieżkę pod jednego fioletowego motyla”.
To główna mechanika: macie wpływ na przemieszczanie się motyli, ale nigdy pełnej kontroli. „Dokładacie płytkę z myślą o własnym ogrodzie, a potem okazuje się, że to przeciwnik zbiera punkty”. Interakcję wzmacniają rabaty współdzielone, przy których „zawsze zostaje wrażenie, że ktoś jednak wyszedł na tym lepiej”. Gra kończy się, gdy z planszy znikną wszystkie motyle – nie ma rund ani zegara.
Dodatek Czarne motyle „działa jak pigułka świeżości”: każdy czarny motyl to minus dwa punkty, a „moment, gdy musicie odjąć te punkty, boli bardziej niż niezdobycie kilku niebieskich motyli”. Minusy bez ogródek: losowość doboru płytek potrafi frustrować, a figurki motylków są zbyt delikatne i łatwo się wywracają.
- Ulotne motyle recenzja
- G3
- gra kafelkowa dla 2-4 graczy
- gra na 30 minut
- dodatek Czarne motyle