Przechowywanie gier planszowych — jak zapanować nad kolekcją

Czwarty odcinek cyklu o bolączkach graczy mierzy się z problemem, który zna prawie każdy: brakiem miejsca na pudełka. W poprzednim numerze Paulina Miodyńska podpowiadała, co robić, gdy nie mamy powierzchni do grania; teraz rozprawia się z niedoborem przestrzeni na przechowywanie. Propozycje dzieli na dwie kategorie – maksymalizację wykorzystania przestrzeni, możliwą do wdrożenia od zaraz, oraz aktywne zarządzanie kolekcją w dłuższej perspektywie – i uczciwie zaznacza, że każde rozwiązanie ma wady i zalety.

Pierwsza część to konkrety. Dodatki warto trzymać razem z podstawkami, bo choć ich pudełka są mniejsze od standardowych, „nadal można je porównać do paczek z chipsami: jedna trzecia radości, dwie trzecie powietrza”; w coraz większej liczbie tytułów, na przykład w Galactic Cruise, wypraski projektuje się od razu pod przyszłe dodatki, a resztę załatwią gotowe inserty albo własne, wycięte z płyty piankowej. Przy układaniu półek autorka radzi wyobrazić sobie, że gramy w Tetrisa: część pudełek leży, część stoi, nic nie musi być powiązane tematycznie ani kolorystycznie, a w popularnych regałach „na K” do każdej komory da się wcisnąć jeszcze jedną grę w pionie. Sprawdzą się też duże przezroczyste pojemniki pod łóżkiem – tytuły są widoczne i się nie kurzą. Nie poleca tylko pawlaczy: „ciężkie pudełka mogą się wysmyknąć nam z rąk i zamiast przesuwać pionki po planszy, będziemy je zbierać z podłogi”.

Druga część jest trudniejsza, bo dotyczy nawyków. Najskuteczniejsza rada to rygorystyczna selekcja nowych tytułów: wcielić się w kuratora zbiorów, ocenić, jak często i jak dobrze będziemy się przy grze bawić, i czy to adekwatne do rozmiaru pudełka – a przed zakupem przeczytać dwie, trzy recenzje, obejrzeć film z rozgrywki i dać sobie czas. Dalej: ustalenie docelowej wielkości kolekcji w oparciu o statystyki rozgrywek prowadzone choćby w aplikacji BGG, regularny decluttering z zasadą „jeden za jeden”, podzielenie kolekcji i sezonowa rotacja tytułów na półkach (Dobry Rok na jesień, Wojna o Pierścień na długie zimowe wieczory, Łąka na wiosnę). Jest też apel o docenienie małych gier – wersji podróżnych jak Azul Mini czy Catan: Wersja Podróżna oraz wydawców od „małych, ale wariatów”, czyli Oink Games i Gamelyn Games.

Artykuł zamykają dwa ostrzeżenia: nie kupować dodatków razem z podstawką, dopóki nie poznamy gry na wylot, i zachować ostrożność na platformach crowdfundingowych, gdzie twórcy „kuszą klientów pudełkami po brzegi wypchanymi drewnem i plastikiem” – bo to nie ciężkie pudełko świadczy o jakości gry. Punkt wspólny wszystkich porad jest jeden: decydować świadomie, kierować się własnymi potrzebami i szukać kreatywnych rozwiązań. W kolejnym numerze autorka obiecuje podpowiedzieć, jak wybierać tytuły, gdy nie wiemy, w co zagrać.