Planeta Mepli 9/2026, strona 49
Covenant — recenzja ciężkiego euro Portal Games
Krasnoludy, kilofy i sztuka robienia kombosów
Krasnoludy wracają do dawnej ojczyzny, by odzyskać świętą górę Karrak-Süm-Kazar, w której podziemnych salach czekają nie tylko zapomniane skarby, ale też gobliny, orkowie i trolle. Gracze wcielają się w przywódców rodów i mają „zaledwie dwanaście tur”, by odbudować ich potęgę. Na pierwszy rzut oka kolejny cięższy euras w fantastycznym świecie – najciekawsze zaczyna się, gdy spróbujemy połączyć to w jeden sprawnie działający mechanizm.
Sercem gry są czterej krasnoludowie, każdy o określonej sile, początkowo równej 1. Przypisujemy ich do narzędzi – kopania, potyczki, budowania, transportu – a siła użytego krasnoluda decyduje, jak mocno wykonamy akcję. „Nie chodzi bowiem tylko o odpowiedź na pytanie «co chcę teraz zrobić?», ale również «którym krasnoludem powinienem to zrobić?» i «co dzięki temu odblokuję później?»”. Klejnoty przy narzędziach sprawiają, że planszetka „stopniowo zaczyna wyglądać jak rozwijający się silnik punktujący”.
Eksploracja polega na usuwaniu gruzu i odkrywaniu pomieszczeń, co daje zasoby, ale może uwolnić potwory. Ciekawie rozwiązano walkę: pokonani przeciwnicy trafiają do naszego lochu i przynoszą korzyści później, tylko że jego pojemność jest ograniczona. Tryb solo stawia nas naprzeciw Rady Starszych – automa „nie siedzi bezczynnie w swoim kącie planszy, lecz wpływa na wspólną przestrzeń”.
Instrukcja wypada „zaskakująco dobrze” – obszerna, ale uporządkowana. Oprawa Enrique Fernándeza Peláeza świetnie pasuje do podziemnej krainy, ale temat „nie jest tak mocno zintegrowany z mechaniką, jak można byłoby oczekiwać”. Największym zastrzeżeniem jest paraliż decyzyjny i czas oczekiwania rosnący z liczbą graczy – autorce najlepiej grało się we dwie osoby. Hołd przodkom oddała M. Ostrowska-Jagoda.
- Covenant recenzja
- Portal Games
- worker placement
- tryb solo automa
- gra dla 1-4 graczy