Klany z Bagien — recenzja gry Muduko

„Bagna raczej nie kojarzą się z miejscem, w którym ktoś chciałby budować potężny klan”. Grząski teren, gęsta mgła i wszechobecne mokradła wyglądają na przeszkodę, a jednak właśnie tu plemiona Krokodyli, Salamander, Żab i Żółwi walczą o miano najlepszego mieszkańca mokradeł. Ekonomiczno-strategiczna gra Muduko dla 2–4 graczy na 90 minut, od 12 lat, w której każdy ruch stopniowo zmienia krajobraz na planszy, a dobrze zaplanowana decyzja potrafi zaprocentować dopiero kilka tur później.

W swojej turze gracz wykonuje jedną akcję: łowienie ryb, budowanie siedlisk, handel, żeglugę, świętowanie, ulepszenie żeglugi albo utworzenie miejsca kultu. Marcin Adamczyk pokazuje, jak się zazębiają. Połowy są najnaturalniejszym początkiem – łódź musi najpierw dopłynąć na właściwe pole, a dopiero potem zbiera się ryby do rezerwy. Połowy prowadzą do handlu: łódź dopływa do siedliska, gracz rozkłada ryby na sąsiadujących kafelkach i jeśli należą do rywali, zyskuje złoto, a jeśli do niego – zapunktują później, podczas świętowania. Handel „zmusza do zastanowienia się, komu właśnie robisz przysługę”.

Świętowanie jest najbardziej zdradliwą akcją w grze: wybierasz wyspę z żetonami ryb i punktujesz za każde wypełnione siedlisko, ale przy okazji punktują też inni gracze, którzy mają tam swoje kafelki. Czy odpalić punktowanie teraz, skoro przeciwnik też sporo zyska, czy poczekać i zaryzykować, że zrobi to przed tobą? Do tego dochodzi żegluga – „taki trochę cichy motor całej gry” – prowadząca do pięciu pól świątyń, z których każde można wykorzystać tylko raz, oraz spasowanie, które nie jest wyjściem z gry, a zebraniem bonusu rundy i sprawdzeniem zdolności przewodnika. Po czterech rundach następuje finalne podliczanie punktów.

Największą siłą jest interakcja – „a nawet śmiało można powiedzieć: negatywna interakcja”, i to taka, która nie ogranicza się do blokowania pól, ale wynika też z handlu i świętowania. Zastrzeżenia są konkretne: paraliż decyzyjny przy pierwszych partiach i przestoje w pełnym składzie, wycięcia na kafelki siedlisk, które „nie utrzymują ich na miejscu, przez co całość traci na estetyce”, oraz wyraźna dysproporcja mocy kart wyzwań – jedne są nieproporcjonalnie słabe, inne potrafią dać na koniec przepotężną liczbę punktów, jeśli nikt nie zablokuje rywalowi rozbudowy siedlisk. Po partii zostaje jednak „poczucie, że nic nie dzieje się bez powodu”. Bagna plądrował Marcin Adamczyk.