Planeta Mepli 4/2026, strona 40
Saltfjord — recenzja wariantu solo gry od Galakty
Osamotniony rybak na krańcu fiordu
„Gdy fiord pustoszeje, a w porcie nie słychać już rozmów innych rybaków, zostajesz sam z morzem, łodzią i własnymi decyzjami”. Marcin Adamczyk wraca do gry, którą przedstawiał w numerze 7/2025, tym razem żeby przemierzyć zimne, norweskie wody w rozgrywce solo. Saltfjord od Galakty jest grą dla 1–4 graczy na 45–90 minut.
Pod względem zasad tryb solo jest bardzo bliski partii wieloosobowej: nadal gracie przez trzy rundy, rzucacie kośćmi i przydzielacie je na pola planszetki, zarządzacie budynkami i przesuwacie się po torach technologii. Różnica polega na tym, że rywalizujecie z samą grą i ustalonym progiem punktowym – aby wygrać, musicie zdobyć minimum dziesięć punktów z dwóch losowo dobranych kafelków punktacji. „I to jest wyzwanie. Niby już widać horyzont przed dziobem łodzi, ale port jakby się oddalał”.
Różnice mechaniczne są niewielkie, ale odczuwalne. Budując budynek, trzeba odrzucić dodatkowy kafelek, a po rundzie usunąć ze stosów skrzyń po jednym wierzchnim żetonie – co potrafi popsuć strategię: „to trochę tak, jakby nurt rzeki nagle zmienił kierunek”. Inaczej działa też spasowanie: gdy decydujecie się zakończyć rundę, ona się po prostu kończy.
Największą siłą pozostaje budowanie silniczka – tylko z większą ilością czasu, bo nie czujecie na karku oddechu towarzyszy. Recenzent poleca włączyć od początku wariant zaawansowany z wozami. Minusy: mniejsza zmienność sytuacji i brak przeciwnika, który obniża poziom emocji – „nikt nie strzela harpunami zza burty”.
- Saltfjord tryb solo recenzja
- Galakta
- wariant jednoosobowy euro
- gra dla 1-4 graczy
- gra na 45-90 minut