Planeta Mepli 4/2026, strona 37
Konspira — recenzja gry o PRL od IPN
Krótki kurs nieufności
„W czasach PRL-u zaufanie było towarem deficytowym, bo nigdy nie miało się pewności, kto i kiedy mówi prawdę”. Grzegorz Kowal przekuł to napięcie w szybką karciankę z ukrytymi rolami dla 3–9 graczy na 15 minut, wydaną przez Instytut Pamięci Narodowej. Część graczy realizuje misje dla podziemia, a Tajni Współpracownicy SB próbują je sabotować – przy czym nie wygrywa się tu samym wskazaniem zdrajcy. „Oskarżenia i słowne przepychanki napędzają rozgrywkę, jednak ostatecznie liczy się to, czy misja została zrealizowana”.
Rozgrywka trwa trzy rundy po cztery fazy. Zaczynacie od nieobowiązkowej wymiany kart – ostrożnie, bo jeśli talia się wyczerpie, zostaniecie bez kart. Potem w fazie zasobów kładziecie na planszetce wybraną kartę, możecie się przy tym porozumiewać, tylko nikt nie sprawdzi, czy mówicie prawdę. W fazie knucia w tajemnicy decydujecie, którą kartę odrzucić. Na koniec przychodzi faza realizacji misji: karty są przetasowane, żeby nie było wiadomo, która do kogo należy.
Katarzyna Kukla podkreśla wykonanie („dawno nie widziałam tak porządnie zrobionych tekturowych elementów”) i to, że instrukcja zawiera sekcję „Jak to było naprawdę?” oraz bibliografię – dzięki temu Konspira sprawdzi się też w szkołach i muzeach. Podpowiada trik znany z Battlestar Galactica: dorzućcie jednego dodatkowego Opozycjonistę, żeby nikt nie wiedział, ilu naprawdę jest Tajniaków.
Minusy: „w cichej ekipie gra traci sporo uroku”, a dedukcja opiera się bardziej na rozmowie niż na twardych przesłankach. Podsumowanie: „Konspira jest jak dobrze napisany donos – konkretna, krótka i zostawia po sobie ślad”.
- Konspira recenzja
- Instytut Pamięci Narodowej gra
- gra z ukrytymi rolami
- gra dla 3-9 graczy
- gra edukacyjna o PRL
- Grzegorz Kowal