Planeta Mepli 6/2025, strona 36
Bohema – recenzja gry o paryskich artystach
W paryskiej kawiarni
„Wieczór na Montmartrze ma w sobie coś z melancholii i szaleństwa” – tak Katarzyna Kukla zaczyna recenzję Bohemy, gry dla 1–4 osób na 45–60 minut (14+). Wcielacie się w poetów, malarzy, rzeźbiarzy i muzyków Paryża przełomu wieków, balansując „między inspiracją a niedożywieniem, między marzeniem o sławie a brutalną koniecznością opłacenia czynszu”.
Największe wrażenie robi oprawa: ilustracje „są jak wizje po nieprzespanej nocy w atelier”, a każda karta wygląda jak fragment obrazu, który mógłby zawisnąć w muzeum d'Orsay. Mechanicznie to deck building z puzzlowym układaniem symboli. Tura dzieli się na trzy fazy: pobudkę, dzień i sen. Najpierw planujecie dzień, dobierając karty, których symbole – serduszka, oczy, maski i kłódki – muszą ze sobą współgrać, by przynieść punkty inspiracji. Inspirację wydajecie na zwyczaje, muzy i dzieła albo odkładacie do pracowni. Karty udręki pojawiają się, gdy lekceważycie obowiązki, i zawsze przypominają, że „życie artysty nie jest usłane różami”.
Recenzja nie ukrywa problemów. Bohema „donikąd się nie spieszy”: pierwsze partie potrafią ciągnąć się leniwie, a po kilku rozgrywkach widać, że ścieżki do sukcesu są powtarzalne, więc „każda kolejna partia przypomina raczej odgrywanie dobrze znanej melodii niż jazzową improwizację”. Interakcja jest subtelna, a instrukcja bywa nieprzejrzysta. Najboleśniejszy zarzut dotyczy klimatu: „magia paryskiej kawiarni znika pod warstwą ikonek”.
Werdykt jest piękny i chłodny zarazem: partia w Bohemę „pachnie natchnieniem, smakuje melancholią, ale czasem wychodzi się z niej głodnym”, a gra bywa „podobna do kieliszka absyntu – zachwyca kolorem i wiele obiecuje, ale z czasem zostawia tylko lekki posmak goryczy”.
- Bohema recenzja
- Portal Games
- deck building dla 1-4 graczy
- gra na 45-60 minut
- Montmartre artyści
- tryb solo