Tworzenie postaci w RPG – poradnik krok po kroku

„Jednym z najważniejszych kroków w RPG-u, pozwalającym czerpać prawdziwą przyjemność z rozgrywki, jest przygotowanie własnej postaci” – Marta Choińska-Młynarczyk pisze poradnik dla obu stron stołu: dla początkujących, dla których to wyzwanie, i dla doświadczonych, którym też zdarza się pustka w głowie. Punktem wyjścia jest zestaw cech, które trzeba ustalić niemal w każdym systemie: wygląd (i związany z nim wiek), charakter, rasa, klasa, atrybuty, umiejętności, magia oraz talenty i cechy szczególne.

Poradnik nie ogranicza się do wyliczenia rubryk z karty postaci – autorka spiera się z kilkoma utartymi radami. Charakter opisywany jednym czy dwoma słowami uważa za „element zupełnie zbędny”, bo zachowanie i tak zmienia się w trakcie fabuły: „nie jesteśmy czarno-biali i nasi bohaterowie też nie, więc czemu mielibyśmy narzucać sobie takie ograniczenie?”. Nie zgadza się też z zaleceniem, by początkujący wybierali rasę ludzką – każdy powinien wybierać zgodnie z preferencjami, nawet jeśli rozgrywka będzie przez to trudniejsza. Konsekwentnie odrzuca losowanie cech kostką: „lepiej wybrać z rozmysłem, niż popsuć sobie całą kampanię nieszczęśliwym trafem”. Przy klasie podpowiada, by dopisać do niej dwa pytania – dlaczego bohater wybrał tę profesję i czy na pewno jest z niej zadowolony.

Sercem tekstu jest długa lista pytań pomocniczych do historii postaci, dla wielu graczy najtrudniejszej części przygotowań. W jakiej rodzinie wychowywał się bohater i czy była pełna? Do jakiej szkoły chodził albo od kogo zdobywał wiedzę, jeśli system szkolny nie istnieje? Z kim się przyjaźni i kiedy tę osobę poznał? Jakie miejsca lubi i z czym mu się kojarzą – może uwielbia zapach morskiego powietrza o poranku, bo przypomina mu dom rodzinny? Jak traktuje zwierzęta, magię, technologię, inne kultury, pieniądze, sławę i hierarchię władzy? Czy podąża za ładem, czy jest buntownikiem? Czego pragnie i czego chce uniknąć za wszelką cenę? Im bogatsza przeszłość, tym bliższa graczowi postać – a dla Mistrza Gry to gotowy zestaw wątków do wplecenia w kampanię.

Ostatnia część opisuje dwa poziomy prologu. Prosty to sesja zero, która doprowadza bohaterów do wspólnego punktu startowego – przydatna, gdy kampania zaczyna się w lochu, a żaden z bohaterów niczym nie zawinił. Wersja dla zaawansowanych to „prawdziwa wisienka na torcie”: w rozgrywkach 1:1 Mistrz Gry krok po kroku prowadzi bohatera przez jego życie, zwykle od piątego–dziesiątego roku życia, bo wtedy zawiązują się najsilniejsze więzi z postaciami niezależnymi, a wrogowie i traumy z tego etapu napędzają całą fabułę. Autorka przyznaje, że raz stworzyła w ten sposób wszystko, włącznie z imieniem – i wciąż uważa tamten RPG za kwintesencję epickich historii. Na koniec zostawia czytelnikom pytanie: graliście kiedyś w ten sposób?