Paraliż przy wyborze gry z własnej kolekcji

Szósta część cyklu bierze drugi koniec tego samego kija. „W poprzednim numerze pisaliśmy o tym, jak dokonywać selekcji gier, gdy dopiero wchodzimy do świata planszówek. W tym miesiącu zajmiemy się (…) wybieraniem tytułów do grania, gdy nasza kolekcja liczy dziesiątki, a może nawet i setki pozycji”. Każda opcja wydaje się ciekawa, chciałoby się sięgnąć po wszystkie, a kiedy przychodzi do decyzji – coś nas przed tym powstrzymuje.

Paulina Miodyńska najpierw wyjaśnia mechanizm. Wybierając jedną grę, podejmujemy nie jedną dużą decyzję, a wiele cząstkowych, bo „skoro jednej grze powiemy »tak«, reszcie musimy powiedzieć »nie«”. Przy pięciu pudełkach na półce da się je spokojnie porównać; przy stu zmiennych jest tyle, że mózg zwyczajnie kapituluje. To ten sam paraliż decyzyjny, który dopada nas przy katalogu platformy streamingowej, obszernym menu w restauracji i liście proponowanych filmów na YouTube. „Więcej nie zawsze znaczy lepiej, a już na pewno nie znaczy łatwiej”.

Rozwiązania idą od losowych do bardzo metodycznych, a wszystkie sprowadzają się do jednego: zawężenia puli. Grzybobranie to planszówkowe łowy – rzucamy kością wielościenną, na przykład K20, odliczamy gry przechadzając się wzdłuż regałów i odkładamy zdobycze na osobną półkę, a gdy stosik się wyczerpie, wybieramy się na kolejne grzybobranie. Turniej gier stawia tytuły przeciwko sobie parami, dzięki czemu za każdym razem porównujemy tylko dwie pozycje, ale ograniczamy wybór o połowę. Macierz priorytetyzacji robi to samo bardziej obiektywnie: rysujemy siatkę, przypisujemy kolumnom tytuły, zestawiamy wszystkie możliwe pary i zliczamy zwycięstwa.

Dalej jest planszówkowe bingo, w którym wypisujemy kilkanaście kategorii – mechanicznych (kooperacja, kontrola obszarów, budowanie talii), tematycznych (podbijanie kosmosu, urocze zwierzątka, głębia oceanu), epokowych albo całkiem własnych, jak „pudełko, które najdłużej leży na półce wstydu” – i wpisujemy je w tabelę 3 × 3 lub 4 × 4. Jest słoik propozycji z losowanymi karteczkami (najlepiej dwiema–trzema, żeby zachować poczucie decyzyjności) i harmonogram rozgrywek dla tych, którzy lubią plan na miesiąc, kwartał albo cały rok. Rada końcowa jest prosta: uznajmy, że reszta tytułów na razie nie istnieje, i nie bójmy się „złej” decyzji, bo najwyżej „po prostu zagramy w średnią grę”. Tym tekstem cykl o problemach graczy się domyka – brak czasu, ograniczony budżet, miejsce do grania i przechowywania oraz wybór tytułów zostały już obgadane.