Planeta Mepli 5/2026, strona 48
Kulisy oceniania gier — jak powstają recenzje planszówek
Gdy recenzent siada do planszówki
„Recenzje gier planszowych czytamy zazwyczaj po to, by sprawdzić, czy dany tytuł ma szansę zagościć na naszym stole. Rzadko jednak zastanawiamy się, jak wygląda proces ich powstawania”. W drugiej odsłonie cyklu głos dostaje siedmiu twórców: Planszeo, GryfGra, Boardzilla, Nie(dzielny) Gracz, Plansza po łapkach, GrAlutka i Planszowy Kolektyw.
Patrycja Jaszewska z Planszeo pisze, że recenzje są tam dodatkiem do bazy gier, dzięki czemu można publikować bez presji. Jej zasady: zagrać kilka razy w różnych składach i po pierwszej partii wrócić do instrukcji od początku, bo łatwo przeoczyć drobną zasadę. Nie wystawia ocen liczbowych, bo „gotowa ocena często sprawia, że czytelnik nie sięga już po cały tekst recenzji”. Ania i Szymon z GryfGra podsumowują osiem lat: punktacja im nie wyszła, bo „one man's trash is another man's treasure”.
Łukasz Gawryluk z Boardzilli odpowiada na klasyczne pytanie o liczbę partii: pełne recenzje pisze po minimum ośmiu–dziesięciu rozgrywkach, pierwsze wrażenia po czterech–pięciu – „hej! nie oceniajcie Grzybobrania, zanim nie zagracie w nie minimum 20 razy!”. Najbardziej interesuje go „to, co się dzieje pod maską gry, niż to, jak bardzo błyszczy na stole”. Autor Planszy po łapkach rozprawia się z mitem darmowych gier: „walutą jest tu nasza praca”.
Najbardziej nietypowy wpis należy do Planszowego Kolektywu, w którym NOE zaczyna od „właściwie to ja nawet nie jestem recenzentem”, a Enu zostawia zdanie warte zapamiętania: „to, czy gra zostaje w Twojej kolekcji, czy z niej wypada, jest najważniejszą recenzją”.
- jak powstają recenzje gier planszowych
- GrAlutka
- Planszowy Kolektyw
- Boardzilla
- Planszeo
- GryfGra