Planeta Mepli 1/2026, strona 46
Słowiańska knieja — recenzja karcianki z ukrytymi rolami
Kędy droga do Swaroga
Słowiańska knieja to karcianka powstała z inicjatywy krakowskiego Centrum Kultury Podgórza z okazji Tradycyjnego Święta Rękawki (3–8 graczy, 20 minut, 10+). Paweł Ciuła zaczyna od informacji, która przesądza o wszystkim: „Nie znajdziecie jej w internecie. Aby ją zdobyć, musicie wybrać się na wycieczkę do Krakowa i odwiedzić sklepik wspomnianego CKP”.
Zamysł jest prosty. Gracze dzielą się na dwie frakcje: Słowianie dążą do odnalezienia wszystkich świątyń, a demony próbują im przeszkodzić, „wodząc bez końca po lesie lub zwyczajnie topiąc ich w bagnie”. Każdy dostaje tajną kartę postaci i pięć kart lokalizacji – leśny dukt, świątynia albo bagna. Jeden gracz otrzymuje kartę pochodni i zostaje Wodźcą: prowadzi dyskusję i decyduje, którą kartę odkryć.
Prawdziwa zabawa tkwi w rozmowie. Wodźca próbuje wyciągnąć z innych, co mają przed sobą – a nikt nie powie całej prawdy, bo trzeba przekazać coś sojusznikom, nie zdradzając się przed przeciwnikami. „Każde słowo ma tutaj nie tylko drugie, ale też trzecie i czwarte dno, a w głowach wciąż toczy się wielopiętrowa analiza: «Chce, żebym myślał, że kłamie, czy żebym pomyślał, że chce, żebym pomyślał, że kłamie?»”. Balans jest pomyślany dobrze: nikogo nie da się wykluczyć z gry, bo pochodnię trzeba w końcu komuś oddać.
Uwagi są konkretne. Karty wydrukowano na sztywnych tekturkach, które „niszczą się już podczas pierwszego tasowania”, 30 identycznych kart leśnego duktu czyni talię monotonną, a klimat „szybko ulatuje, stając się tylko bladym tłem dla rozgrywki”. Wszystko to jednak „ginie w cieniu świetnej psychologicznej przepychanki, w której nie ma za grosz zaufania, tylko kruchutkie sojusze i stos kłamstw”.
- Słowiańska knieja recenzja
- Centrum Kultury Podgórza
- Święto Rękawki Kraków
- karcianka dla 3-8 graczy
- gra z ukrytymi rolami
- gra o blefowaniu