Planeta Mepli 4/2025, strona 48
Piraci z Maracaibo — recenzja gry Alexandra Pfistera
Postawić żagle!
„Kto z nas, będąc dzieckiem, nie marzył o tym, żeby zostać piratem?” Paweł Podgórski zaczyna od żagli na pełnym morzu, żeby zaraz przypomnieć, że „dorosłość szybko weryfikuje te marzenia – zamiast korsarskich wypraw czekają na nas codzienne obowiązki, rachunki do zapłaty i niekończące się kolejki w sklepach”. Recenzowany tytuł to Piraci z Maracaibo od Rebela, gra dla 1–4 graczy od 12 lat na 40–60 minut, a nagłówek stawia pytanie: piracka przygoda czy ekonomiczna układanka?
Rozgrywka jest prosta w opisie. Wcielamy się w kapitanów przemierzających Karaiby, przesuwamy statek po mapie i odwiedzamy wyspy z ich rezydencjami. Na miejscu można kupować ulepszenia, zatrudniać załogę, wykradać skarby – złoto, perły i szmaragdy – oraz eksplorować wyspy, odblokowując specjalne akcje. „Nie ma tu jednak jednej najlepszej drogi”, więc każda rozgrywka wygląda inaczej.
Po stronie plusów recenzent stawia regrywalność i dynamikę: „gra nie przeciąga się, tury przebiegają szybko i nie ma tu długich przestojów”. Zasady są przystępne, więc łatwo wprowadzić nowych graczy. Tytuł posłuży najlepiej początkującym, weteranom szukającym odpoczynku od cięższych euro i fanom Alexandra Pfistera, „bo czuć tutaj jego rękę i mechanizmy tak dobrze znane z jego wcześniejszych tytułów”.
Sztorm na horyzoncie jest jednak realny. Setup bywa zaskakująco długi jak na tak szybką partię, a wykonanie „pod pewnymi względami odstaje od dzisiejszych standardów” – bogactwa Karaibów symbolizują zwykłe kostki. Najpoważniejszy zarzut dotyczy klimatu: „Nie poczujemy tu wiatru w żaglach, nie przeżyjemy bitew morskich (…) wszystko sprowadza się do zarządzania zasobami i liczenia punktów”. Wniosek zostaje przy metaforze: „choć żagle są tu pięknie rozpięte, to prawdziwego wiatru w nich trochę brakuje”.
- Piraci z Maracaibo recenzja
- Alexander Pfister
- Rebel
- gra dla 1-4 graczy
- eurogra o Karaibach