Cezar i Kleopatra — recenzja karcianki Galakty

„Czy zwycięży męskość, czy piękno?" Marcin Adamczyk siada do dwuosobowej karcianki Galakty, w której naprzeciw siebie stają Juliusz Cezar, władca Rzymu, i Kleopatra, królowa Egiptu, a stawką jest lojalność najważniejszych grup politycznych. Partia trwa około 40 minut, gra jest przeznaczona dla dwóch osób od 10 lat, a na środku stołu układa się pięć kolumn kart patrycjuszy – Pretora, Kwestora, Edyla, Konsula i Cenzora.

Tura jest prosta i właśnie w tej prostocie kryje się blef. Gracz zagrywa dwie karty wpływów – jedną zakrytą, drugą odkrytą – i umieszcza je pod wybranymi grupami arystokratów; każda karta ma wartość od jednego do pięciu, a pod jednym zestawem może leżeć maksymalnie pięć kart tej samej osoby. Potem z woreczka losuje się pionek popiersia i jego kolor decyduje, czy dojdzie do głosowania nad wotum zaufania we wskazanej kolumnie. Jeśli tak, gracze odkrywają karty, liczą punkty, a zwycięzca zabiera wierzchnią kartę patrycjusza. Następnie – i to jest najciekawszy zwrot – obaj odrzucają po jednej karcie wpływu: przegrany najniższą, zwycięzca najwyższą, „dzięki czemu w kolejnych turach układ sił może się całkowicie zmienić".

Do tego dochodzą karty specjalne. Weto anuluje efekt dowolnej karty akcji przeciwnika, ale każdy ma tylko dwie takie karty, więc decyzję trzeba dobrze przemyśleć. Karty filozofów odwracają wynik głosowania na drugą stronę: wygrywa ten, kto wyłożył wpływy o niższej wartości – „filozofowie potrafią namieszać w strategii". Na początku gry losuje się dwie karty misji, ale jedną trzeba będzie odrzucić w trakcie partii, gdy wyczerpie się pierwsza grupa patrycjuszy; wybór należy do gracza „i może to być ciężka decyzja".

Podsumowanie nie jest bezkrytyczne. Recenzent chwali sprytną mechanikę zagrywania kart zakrytych i odkrytych, kompaktowe wydanie i klimatyczne grafiki, ale wprost mówi, czego mu brakuje: „Dla mnie osiem kart akcji na dwóch graczy to trochę za mało" – gdyby było ich więcej, rozgrywki byłyby mniej przewidywalne. Losowość najmocniej widać przy dobieraniu pionków popiersi, gdzie „o wyniku decyduje bardziej szczęście niż strategia", a przymusowe odrzucanie misji bywa frustrujące. Mimo to gra wypada „bardzo przyjemnie, szybko", sprawdza się i z doświadczonymi graczami, i z dziećmi, a sugerowany przez wydawcę wiek 10+ recenzent uznaje za trafny. Egzemplarz otrzymano od Galakty, która nie miała wpływu na treść recenzji.