Planeta Mepli 3/2025, strona 21
Mesos — recenzja gry Lucky Duck Games
Zostań wodzem prehistorycznego plemienia!
„W grze Mesos przenosimy się do prehistorycznego świata i wcielamy w wodza plemienia”. Zadanie brzmi znajomo – dbać o rozwój wspólnoty przez dołączanie nowych członków, wyżywienie i wznoszenie budowli – ale, jak ostrzega Magdalena Solarz, „wbrew pozorom wcale nie będzie to takie łatwe”. Za grę odpowiadają Yaniv Kahana i Simone Luciani, ilustracje wykonała Kerri Aitken, a polskie wydanie przygotowało Lucky Duck Games. Partia dla 2–5 graczy od 10 lat mieści się w 30 minutach.
W oczy od razu rzucają się drewniane, kolorowe totemy, „które nadają grze odpowiedni klimat”, oraz grubsze karty toru ofiary, z których po ułożeniu wyłania się prehistoryczny krajobraz. Recenzja rozbraja pierwsze wrażenie: „po szybkim przejrzeniu instrukcji możemy mieć wrażenie, że gra jest skomplikowana – ale nic bardziej mylnego! Zasady są proste i intuicyjne”.
Serce rozgrywki to tor ofiary. Umieszczacie na nim totemy, rozpatrujecie je zgodnie z kaflem kolejności, a potem wykonujecie akcje od lewej do prawej. Cały dylemat mieści się w jednym wyborze: totem bliżej początku da mniej kart, ale wybierzecie je pierwsi; totem dalej da więcej kart, tylko że po innych graczach – „ryzykujemy, że ktoś sprzątnie nam upatrzoną kartę sprzed nosa”. Do dyspozycji jest sześć rodzajów kart postaci: łowcy i zbieracze karmią plemię, budowniczowie wznoszą budowle, a szamani, artyści i wynalazcy dają prestiż.
Napięcie robi żywność. W każdej erze wśród wydarzeń jest posiłek, rozpatrywany zawsze jako ostatni, który każe zapłacić żeton za każdą postać; jeśli nie macie czym, tracicie prestiż – „mogą to być nawet trzy punkty za jedną postać!”. Podsumowanie mówi wprost: „zdobywamy punkty prestiżu, by już za chwilę… je utracić”.
- Mesos recenzja
- Lucky Duck Games
- Simone Luciani
- gra dla 2-5 graczy
- gra na 30 minut