Planeta Mepli 3/2025, strona 58
RPG jako terapia — co mówią badania naukowe
Co mówią badania
Marta Choińska-Młynarczyk pisała dotąd o grach fabularnych głównie jako o sposobie na spędzenie czasu z przyjaciółmi. Teraz sięga po argumenty naukowe – z bibliografią czterech pozycji, od Frontiers in Psychiatry po Journal of Creativity in Mental Health. Punkt wyjścia: „mimo poglądu wielu rodziców, że gry nie mają żadnych wartości, naukowcy są zgodni, że mogą mieć one pozytywny wpływ zarówno na młodych ludzi, jak i dorosłych”. Kontekst jest poważny – ponad 10% dzieci i młodzieży na świecie ma problemy ze zdrowiem psychicznym.
Najciekawszy jest opis terapeutycznej sesji, bo różni się od zwykłej rozgrywki w konkretnych punktach. Mistrzem Gry zostaje terapeuta specjalizujący się w rozgrywkach prowadzących do określonych celów, uczestnikami są pacjenci – zazwyczaj od czterech do sześciu osób – a kampania może trwać kilka tygodni lub miesięcy. Celem nie jest sama rozgrywka, ale wyposażenie uczestników w narzędzia, których użyją w realnym życiu.
Artykuł wylicza cele: zwiększenie poczucia własnej wartości, rozwinięcie nowych cech, poprawę relacji i pracy w grupie, uporanie się z traumatycznymi wydarzeniami i fobiami, umiejętność stawiania granic. Osobny mechanizm opisuje śródtytuł „To nie ja, to moja postać” – po porażce samopoczucie spada mniej, bo „wina” spada na postać.
Dwa wątki wyróżniają się szczególnie. Pierwszy to bariera przed terapią, którą coś innowacyjnego jak RPG może przełamać; do tego dochodzi przywiązanie do drużyny, bo nieobecność jednej osoby nie ujdzie uwadze reszty. Drugi to porównanie dr. Jareda N. Kilmera: „Gry fabularne są w zasadzie symulatorami. Obserwujesz innych ludzi, reagujesz na bodźce i podejmujesz działania w znacznie szybszym tempie niż w prawdziwym życiu”.
- RPG jako terapia
- terapeutyczne gry fabularne
- Dungeons and Dragons terapia
- badania naukowe nad grami
- terapia grupowa