Notatki na sesjach RPG — jak i po co je prowadzić

„Może jednak nie, bo «ta postać nie umie pisać!»?”. Adam Ponikiewski zaczyna tekst od żartu, ale zanim przejdzie do porad, stawia zasadę nadrzędną i robi to bardzo stanowczo: „jeżeli nie chcesz, nie musisz tego robić. Nie jest to skomplikowana zasada, nikt nie ma prawa tego od Ciebie wymagać. Działa to jednak również w drugą stronę – Ty też nie masz prawa wymagać notowania od innych. Każdy ma swój sposób na grę i wszystko, co z nią związane”. Artykuł dotyczy notatek graczy; te prowadzone przez Mistrzów Gry autor odkłada na inny raz, „bo to grubszy temat”.

Kiedy notatki naprawdę się przydają? Nie na każdej sesji – w typowo „bitewnych” rozgrywkach nie ma większej konieczności ich prowadzenia, ale na sesjach detektywistycznych, na przykład w Zewie Cthulhu, „mogą okazać się niezbędne, żeby nie pogubić się w gąszczu intryg zaplanowanych przez Mistrza Gry”. Powód pierwszy to bohaterowie niezależni: jednego czy dwóch zapamiętamy, ale przy kolejnych imiona zaczynają się mylić, a przecież może się okazać, że tylko jeden z nich handluje miksturami żywotności. Można oczywiście zapytać MG-a – tylko że jednokrotne podanie informacji powinno wystarczyć, a autor „kładzie dolary przeciwko orzechom”, że nie chodzi o złośliwość. Ryzykujecie w zamian usłyszeć: „Przetestujmy twoją wiedzę, sprawdźmy czy twój bohater pamięta”. Notując, oszczędzacie wspólny czas, który mógłby pójść na pchanie fabuły albo epickie walki.

Najzabawniejszy fragment dotyczy pytania, czy każdy może notować. Odpowiedź nie jest oczywista, bo „moja postać pisać nie potrafi… i z pamięcią też u niej słabo”. Autor zagląda do Warhammer Fantasy Roleplay 4ed, gdzie istnieje talent „Czytanie/Pisanie”, i proponuje potraktować go jako element imersji – ci, którzy go nie mają, mogliby spróbować powstrzymać się od zapisków. System oferuje też talent „Geniusz Arytmetyczny”, pozwalający korzystać z kalkulatora podczas sesji; przykład jest znakomicie przyziemny: lepiej wziąć z góry po 14 złotych koron na głowę (a jest nas troje), czy 23% z 200 złotych koron do podziału po robocie?

Na koniec konkrety, bo „metod jest nieskończoność”. Warto pokusić się o zeszyt, a najlepiej autorski zeszyt-handout, do którego można wkleić kartę postaci – „nie dość, że pożyteczny, to jeszcze będzie miał swój wkład w «klimacik» sesji”. Dalej: parę lub paręnaście kartek wydzielonych na BN-ów (bo może to charakterystyczne znamię na prawym nadgarstku ma znaczenie?), osobna sekcja na miasta, ulice i karczmy, kronika pisana nie przez Gracza, lecz przez Bohatera Gracza – w wersji dla bardów nawet ballada, za którą można się potargować z MG-em o trzy srebrne monety. Jest też wariant krótki i treściwy, którego przykład mówi wszystko: „Karczma U Złotego Dzika – właściciel Rulf, były najemnik, omijać. Strażnik Helmut – alchemik, wisi przysługę. Szwaczka z Heiligenbach – plotkara, mało kiedy ma rację”. A dla tych, którzy nie chcą pisać zdań – mapa myśli ze strzałkami i słowami kluczami. Telefon też zadziała, „aczkolwiek z tym ostrożnie, bo często to niepotrzebny rozpraszacz na sesjach”.