Siatkarskie Kości — recenzja gry Marcina Prusa

Recenzja wychodzi od kalendarza: przed kibicami siatkówki mistrzostwa świata na Filipinach we wrześniu, trwająca Liga Narodów z osiemnastoma reprezentacjami i finałem w Ningbo, a w lipcu polskie drużyny w Ergo Arenie – po raz pierwszy w historii Polska jest gospodarzem finałowych zmagań siatkarek. Marcin Adamczyk proponuje, jak dorzucić sobie wrażeń także poza telewizorem: Siatkarskie kości, dzieło Marcina Prusa, który w latach 1997–2001 rozegrał 97 spotkań w barwach reprezentacji Polski, „nazywany Dennisem Rodmanem polskiej siatkówki” za żywiołowość i kolorowe fryzury, a od stycznia 2010 roku – autor książek i artykułów sportowych.

Zasady w większości opierają się na oficjalnych przepisach FIVB. Do dyspozycji jest sześć kości, każda odpowiada za inną fazę akcji. Rozgrywający rzuca zieloną kością „Zagrywki”: As daje punkt i kolejną zagrywkę, OK oddaje piłkę do przyjęcia, Błąd własny to punkt dla przeciwnika. Ten rzuca brązową kością „Przyjęcia” – Idealne prowadzi do czerwonej kości „Rozegrania”, Na drugą stronę odwraca akcję, a Sęk każe rzucić kością „Tak/Nie”. Dalej niebieska kość „Ataku” z wynikami Punkt, Gwóźdź, Czapa!, Kontra! i Out. W sytuacjach spornych zostaje czarna kość „Challenge”, na której „W toku” oznacza rzut ponowny, a „Nie wiem” – podtrzymanie ostatniej decyzji.

Set wygrywa ten, kto zdobędzie 25 punktów, przy 24:24 gra się do dwupunktowej przewagi, a przy remisie 2:2 w setach rozgrywany jest tie-break do 15. Autorzy świadomie pominęli część przepisów – piłkę niesioną czy błąd ośmiu sekund – bo to „podręczna siatkówka” o uproszczonych zasadach, a długość setów można skrócić choćby do 15 punktów.

Recenzent nie ukrywa, że rozgrywka wymaga wprawy: „zasady gry nie są skomplikowane, jednak rozgrywka wymaga od graczy odpowiedniego dobierania kolejnych kości”, więc na początku warto trzymać instrukcję pod ręką. Odnotowuje też, że kości są większe niż te standardowo używane w planszówkach – co nadrabia woreczek w pakiecie i etui w wersji wzbogaconej. Wniosek: kompaktowa, świetnie wykonana gra bez długiego setupu, która „na pewno będzie jeszcze wielokrotnie trafiała na nasz stół”. Zatem kości w dłoń i serwujcie! Z trybun komentował Marcin Adamczyk.