Magnetic — recenzja gry z magnesami dla całej rodziny

„Kto z Was nie bawił się w młodości magnesami, niech pierwszy rzuci kamieniem. Wróć… magnesem.” Marcin Adamczyk zaczyna recenzję od dziecięcego wspomnienia i szybko przechodzi do rzeczy: Magnetic to gra rywalizacyjna dla jednej osoby i więcej, na dziesięć minut, od dziewiątego roku życia, do której potrzebujecie zestawu magnesów, sznurka i płaskiej powierzchni – na przykład stołu. To tam wyznaczacie obszar gry, a załączonym sznureczkiem możecie za każdym razem nadać mu inny kształt, co samo w sobie urozmaica rozgrywkę.

Zasady mieszczą się w kilku zdaniach. Każdy uczestnik dostaje tyle samo magnesów i w swojej turze kładzie jeden wewnątrz wyznaczonego obszaru. Sztuka polega na tym, żeby wykładany element nie połączył się z tymi już obecnymi na „planszy” – gracz, który doprowadził do zetknięcia się przynajmniej dwóch magnesów, nawet jeśli przy okazji złączyły się inne, musi zabrać cały zestaw na swoją rękę. Usunięcie elementów odblokowuje przestrzeń, więc daje przeciwnikom większą swobodę. Wygrywa ten, kto pierwszy wyłoży wszystkie magnesy z ręki – „ot i całe zasady gry”. Reguły można modyfikować: recenzent proponuje na przykład rozdać mniej magnesów, a pozostałe wyłożyć na stół, by już na starcie utrudnić rozgrywkę.

Magnetic występuje w kilku wariantach różniących się liczbą magnesów; do każdego dołączono sznurek i woreczek do przechowywania. Komplet trzydziestu magnesów autor uznaje za optymalny dla trzech graczy – „na planszy robi się ciasno, co tylko potęguje emocje i frajdę z rozgrywki”. Dla większej liczby osób radzi kupić kilka egzemplarzy, żeby powiększyć obszar gry, a oryginalny sznurek można bez problemu zastąpić dowolnym innym.

Osobny akapit poświęcony jest temu, dlaczego warto: gra rozwija u dzieci koordynację wzrokowo-ruchową i pozwala w praktyce zrozumieć działanie biegunów magnetycznych, a dorosłym pozwala „cofnąć się w czasie do beztroskich chwil dzieciństwa”. Elementy magnetyczne są świetnie wykonane i bardzo przyjemne w dotyku – „aż chce się je trzymać w ręku. No, ale trzeba je jednak wykładać na stół. :)”. Recenzja kończy się poleceniem na weekend, dłuższe wakacje albo po prostu miły wieczór i zachętą: „spróbujcie raz — a poczujecie napięcie… dosłownie!”.